زخم دیابتی چیست و درمان آن چگونه است

زخم پای دیابتی ، یا زخم دیابتی یک زخم یا زخم باز در پای فرد دیابتی است که معمولاً در سطح کف پا یا پایین پا اتفاق می افتد. زخم پای دیابتی تقریباً در 15٪ افراد دیابتی رخ می دهد. از کسانی که دچار زخم پا می شوند ، 6٪ به دلیل عفونت یا عارضه دیگر مربوط به زخم در بیمارستان بستری می شوند. خطر زخم پا و قطع اندام با افزایش سن و مدت زمان دیابت افزایش می یابد.
اختلال عملکرد خودکار بدن، باعث کاهش تعریق و در نتیجه ترک خوردگی پوست و ایجاد زخم می شود و پوست را در برابر عفونت آسیب پذیر می کند.

بیماری شریان محیطی

دیابت همچنین با ایجاد التهاب به رگ های خونی آسیب برساند. باریک شدن رگ ها باعث ایسکمی نیز می شود ، وضعیتی که در آن گردش خون در رگ ها محدود می شود و در دسترس بودن اکسیژن ، گلوکز و مواد مغذی حیاتی در بدن به میزان قابل توجهی کاهش می یابد.
 وقتی گردش خون ضعیف، بر عروق پا و دست تأثیر ی گذارد ، بیماری شریان محیطی یا PAD رخ می دهد. با محدود شدن عرضه خون اکسیژن دار و غنی از مواد مغذی به محل زخم ، بیماری شریان محیطی، خطر ابتلا به زخم و بهبود آهسته آن را افزایش می دهد – یا حتی باعث می شود که زخم هرگز بهبود پیدا نکند.
بیماری شریان محیطی 8 تا 2 برابر بیشتر در بیماران دیابتی دیده می شود و در مورد نیمی از بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی نیز PAD مشترک وجود دارد. شناسایی PAD در بیماران مبتلا به زخم پا مهم است زیرا وجود آن با بهبودی کندتر (یا حتی عدم بهبود) زخم پا و همچنین سایر عوارض جدی همراه است. تشخیص PAD در بیماران دیابتی چالش برانگیز است ، زیرا آنها اغلب حتی در صورت از دست دادن و تخریب شدید بافت ، فاقد علائم معمول مانند لخته شدن متناوب (درد استراحت) هستند.

انواع زخم های دیابتی

انواع مختلفی از زخم های پای دیابتی وجود دارد:
  • زخم های نوروپاتیک در جایی رخ می دهد که نوروپاتی دیابتی محیطی وجود داشته باشد، اما هیچ ایسکمی ناشی از بیماری شریان محیطی وجود ندارد.
  • زخم های ایسکمیک در مواردی وجود دارد که بیماری شریان محیطی وجود داشته باشد بدون درگیری نوروپاتی محیطی دیابتی.
  • زخم های نورو ایسکمیک در جایی اتفاق می افتد که فرد هم به نوروپاتی محیطی و هم به ایسکمی ناشی از بیماری شریان محیطی مبتلا باشد.
  • رسیدن به تشخیص صحیح و شناسایی علت ایجاد زخم دیابتی از آنجا که بر برنامه درمانی تأثیر می گذارد بسیار مهم است.

عوامل خطر

همانطور که قبلاً اشاره شد، نوروپاتی محیطی دیابتی و بیماری سرخرگ محیطی PAD از عوامل خطرناک مرتبط با ایجاد زخم پای دیابتی هستند. عوامل خطر دیگر شامل سیگار کشیدن، عدم کنترل قند خون و زخم های قبلی پا است. علاوه بر این ، گروه های خاصی بیشتر در معرض خطر زخم پا هستند از جمله، مردان مسن، دیابتی های وابسته به انسولین و افرادی که به بیماری های کلیوی، چشم و قلب مرتبط با دیابت مبتلا هستند.

علائم و نشانه های زخم دیابتی

علائم و نشانه های معمول زخم پای دیابتی عبارتند از:
  • قرمزی و تورم در ناحیه
  • در صورت پیشرفت قابل توجه زخم

رفتار

زخم پای دیابتی به عنوان درگاهی برای عفونتهای سیستمیک مانند سلولیت ، زخم های پا آلوده و .. عمل می کند. این موارد به ویژه برای بیماران دیابتی خطرناک است، که نقص ایمنی در آنها خطر ابتلا به عفونت موضعی و سیستمیک را افزایش می دهد. بنابراین باید در اسرع وقت برای از بین بردن و درمان با آنتی بیوتیک اقدام کنند. قند خون نیز باید دائما کنترل شود ، زیرا افزایش قند خون ممکن است باعث افزایش میزان میکروارگانیسم های عفونی شود.
هدف از درمان، تسریع روند بهبودی و کاهش احتمال عفونت (یا جلوگیری از عود عفونت) است. درمان معمولاً شامل موارد زیر است:

کنترل گلوکز برای کنترل زخم دیابتی

دبریدمان – از بین بردن تمام پوست هایپرکراتوتیک (ضخیم شده) ، پوست های آلوده و مرده ، از جمله نکروز (مرده) ، بافت ، بقایای خارجی و مواد باقیمانده از پانسمان.
آنتی بیوتیک سیستمیک برای عفونت عمیق ، تخلیه و سلولیت.
پوشیدن تجهیزات مخصوص پا ، مهاربند ، یا استفاده از ویلچر یا عصا ، فشار را از مناطق زخمی شده کاهش می دهد.
ایجاد یک محیط زخم مرطوب.
اگر زخم بهبود نیافته باشد با فاکتورهای رشد و یا سلول درمانی درمان می شود.

مراقبت از زخم

زخم ها و زخم ها اگر پوشیده و مرطوب بمانند، با استفاده از پانسمان و داروهای موضعی، سریعتر بهبود می یابند و خطر عفونت کمتری دارند.
محصولاتی از جمله ویتامین ، پانسمان زخم و جایگزین های پوستی در بهبود زخم های پا بسیار موثر هستند.
باید گردش خون کافی در ناحیه زخم شده وجود داشته باشد.
كنترل دقیق گلوكز خون برای بهبود زخم پای دیابتی بسیار حیاتی است. کنترل باعث بهبودی و کاهش خطر عوارض می شود.

گزینه های جراحی

بسیاری از زخم های پا غیرعفونی بدون جراحی قابل درمان هستند. با این حال ، ممکن است عمل جراحی مورد نیاز باشد:
فشار بر روی ناحیه آسیب دیده ، از جمله تراشیدن یا برداشتن استخوان (ها) را بردارید.
تغییر شکل صحیح، مانند چکش، یا “برجستگی های” استخوانی.
با برداشتن جراحی استخوان آلوده، عفونت هایی مانند استئومیلیت، عفونت استخوان را درمان می کنند.
مدت زمان بهبودی بسته به موارد زیر ممکن است از هفته ها تا چند ماه باشد.

اندازه و محل زخم

فشار بر روی زخم از راه رفتن یا ایستادن
درجه تورم
مسائل مربوط به گردش خون مناسب
سطح گلوکز خون
چه روش های درمانی بر روی زخم اعمال می شود

کاهش خطر

خطر ابتلا به زخم پا را می توان با موارد زیر کاهش داد:
  • ترک سیگار
  • کاهش مصرف الکل
  • کاهش کلسترول بالا
  • کنترل سطح گلوکز خون
  • پوشیدن کفش و جوراب مناسب
  • بازرسی هر روز پا – بخصوص کف پا و بین انگشتان پا – از نظر بریدگی ، کبودی ، ترک ، تاول ، قرمزی ، زخم و سایر علائم غیرطبیعی

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

7 + 16 =