دسته‌ها
عفونت

عفونت معده و روده از ابتلا تا عفونت و درمان – قسمت دوم

در قسمت اول توضیحاتی در رابطه با عفونت روده و معده آورده شد. در ادامه سعی داریم به راه و روش درمان این عفونت را بپردازیم.

درمان عفونت معده و روده

اکثر موارد اسهال و استفراغ نیازی به درمان ندارد و علائم پس از چند روز بهبود می‌یابد، اگرچه در صورت شدید بودن بیماری، دارو مصرف می‌شود. در ادامه راه ها و روش های درمان عفونت معده و روده ذکر شده است.

خود درمانی

نوشیدن مایعات فراوان برای جلوگیری از کاهش آب بدن ضروری است، بنابراین بیمار باید آب را در جرعه‌های کوچک و بسیار بنوشد. آب میوه و سوپ نیز مانع از دست رفتن آب بدن بزرگسالان در اثر ابتلا به اسهال و استفراغ می‌شود.

چنانچه بیمار در شرایطی قرار دارد که بیش از دیگران در معرض خطر کاهش آب بدن قرار دارد، برای مثال سن‌اش بالا است یا از بیماری جدی دیگری رنج می‌برد، توصیه می‌شود تا علاوه بر نوشیدن مایعات فراوان، محلول‌های خوراکی جذب مجدد آب نیز مصرف شود. این محلول‌ها معمولاً به صورت بسته‌ای عرضه می‌شوند و می‌توان آن‌ها را بدون نسخه از تمام داروخانه‌ها تهیه کرد. پودر موجود در بسته در آب حل می‌شود تا نوشیدنی‌ای به دست آید که به جایگزین کردن نمک، گلوکز و دیگر مواد معدنی مهمی کمک می‌کند. چنانچه بیمار احتمال دهد که آب بدنش کم شده است باید پیش از مصرف این محلول‌های خوراکی با پزشک عمومی یا داروساز در مورد مفید و مناسب بودن آن‌ها مشورت کند.

اگر بیمار میل به غذا دارد، باید سعی کند تا رژیم غذایی مناسب، متعادل و سالمی را رعایت کند. وی به احتمال زیاد غذاهای بدون ادویه و سبکی مانند برنج یا نان کامل را بهتر از غذاهای چرب، پرادویه، شیرین و سنگین تحمل می‌کند. بهتر است به جای 3 وعده غذایی سنگین، 6 وعده غذای سبک و کم‌حجم میل شود.

بیمار نباید دست‌کم تا 48 ساعت پس از بهبود کامل علائم، سر کار برود تا خطر انتقال یافتن عفونت معده و روده از بین برود.

دارو

پزشک در صورت شدید بودن علائم عفونت روده و معده، مصرف بعضی از داروها و قرص های زیر را پیشنهاد می‌کند:

  • داروهای ضد اسهال: داروهای ضد اسهال گاهی اوقات برای کاهش اسهال مصرف می‌شوند. لوپرامید داروی ضد اسهالی است که معمولاً برای درمان عفونت معده و روده استفاده می‌شود. این دارو حرکت مواد موجود در روده را آهسته می‌کند و همچنین جذب آب از دستگاه گوارش را افزایش می‌دهد. یبوست و گیجی دو اثر جانبی رایج لوپرامید و دل پیچه، خواب آلودگی، حساسیت پوستی و نفخ از عوارض نادر آن محسوب می‌شوند. لوپرامید برای بیماران مبتلا به کولیت اولسروز یا دیسانتری (وجود خون یا مخاط در اسهال و تب) و بانوان باردار مناسب نیست؛ اما مصرف آن در دوران شیردهی مجاز است. کودکان زیر 12 سال نباید داروی ضد اسهال مصرف کنند، مگر آن که پزشک معالج، آن را تجویز کرده باشد.
  • داروی ضد استفراغ: داروهای ضد استفراغ، مانند متوکلوپرامید، گاهی اوقات در جلوگیری از استفراغ یا کاهش آن مفید هستند. متوکلوپرامید، به صورت قرص یا آمپول، عضله‌های مورد استفاده در زمان استفراغ را شل می‌کند و در این بین جذب مایعات و مواد غذایی توسط دستگاه گوارش را نیز تسریع می‌کند.
  • آنتی بیوتیک: آنتی بیوتیک‌ها معمولاً برای درمان عفونت معده و روده تجویز نمی‌شوند، چون بسیاری از موارد این بیماری ناشی از ویروس است نه باکتری. حتی هنگامی که باکتری عامل بروز بیماری است، آنتی بیوتیک غالباً بیش از زمانی که بیمار صرفاً منتظر برطرف شدن علائم می‌ماند، مؤثر نیست.بااین حال آنتی بیوتیک در صورت اسهال و استفراغ شدید و تعیین وجود باکتری‌ای خاص در نمونه مدفوع تجویز می‌شود.طعم فلز در دهان، حالت تهوع و استفراغ از اثرهای جانبی مصرف آنتی بیوتیک برای درمان عفونت روده و معده محسوب می‌شود.

درمان عفونت معده و روده در بیمارستان

چنانچه آب بدن بیمار در نتیجه ابتلا به اسهال و استفراغ به شدت کاهش یافته باشد، لازم است تا برای درمان به بیمارستان مراجعه کند. برای مثال در صورت رویارویی با موارد زیر توصیه می‌شود تا بیمار در بیمارستان پذیرش شود:

  • دوره‌های مکرر استفراغ که به معنای ناتوانی بیمار در نگه داشتن مایعات است.
  • بروز علائمی مانند نداشتن ادرار که بیانگر از دست رفتن مقدار زیادی از آب بدن است.
  • ابتلا به عارضه‌ای اصلی مانند بیماری کرون یا HIV که به معنای افزایش احتمال مشکلات جدی است.

بیمار مایعات و مواد غذایی را در بیمارستان به صورت مستقیم و درون وریدی (سرم) دریافت می‌کند.

پیشگیری

اگر در حال حاضر از عفونت معده و روده رنج می‌برید، باید نکته‌های احتیاطی لازم را رعایت کنید تا باکتری‌ها منتشر نشوند و این بیماری به دیگران سرایت نکند.

  • شستن دست پس از عمل دفع و پیش از خوردن یا تهیه غذا
  • خودداری از تهیه غذا برای دیگران
  • حفظ فاصله با اطرافیان در زمان ابتلا به بیماری
  • بازنگشتن به محل کار تا 48 ساعت پس از برطرف شدن کامل علائم

اقدام‌های زیر از ابتلا به عفونت‌های باکتریایی معده و روده جلوگیری می‌کند:

  • مصرف نکردن شیر غیر پاستوریزه
  • استفاده از تخته خردکن و وسایل جداگانه برای گوشت خام و دیگر مواد غذایی
  • شستن کامل سبزیجات و مواد سالاد
  • در صورت نگهداری غذا به مدت بیش از دو ساعت، مطمئن شوید که دمای محیط نگهداری غذا بسیار بالا یا بسیار پایین باشد.
  • تمیز نگه داشتن آشپزخانه
  • شستشوی دست پس از انجام عمل دفع، پیش از تهیه یا طبخ غذا، پس از لمس کردن حیوانات و پیش از میل کردن غذا.
  • نوشیدن آب معدنی و تصفیه شده در سفرهای خارجی و دریافت واکسن‌های توصیه شده.

انتقال عفونت معده و روده به سادگی ممکن است پیش بیاید. بنابراین شستن دست ها، عدم استفاده از مواد غذایی که از سلامت آنها مطمئن نیستیم و استفاده از سرویس های بهداشتی تمیز در مسافرت برای پیشگیری از این مشکل حائز اهمیت می باشد. درمان عفونت روده و معده معمولا ساده می باشد، اما در صورت اهمیت ندادن به آن ممکن است آب بدن دفع شود و باعث مشکلات جدی برای بیمار شود. در صورت بروز اسهال و استفراغ که از علائم شایع عفونت معده و روده است، باید به جلوگیری از کم شدن آب بدن توجه کرد. در صورت بروز اسهال و استفراغ در کودکان و نوزادان باید سریعا به پزشک مراجعه کرد.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
عفونت

عفونت روده و معده از ابتلا تا عفونت و درمان – قسمت اول

آنفولانزای معده را که همراه با اسهال و استفراغ است، عفونت معده و روده یا در اصطلاح “گاستروآنتریت” می‌گویند.

اما در واقع این بیماری، به رغم ناراحت کننده بودنش، کوچک‌ ترین ارتباطی با آنفولانزا ندارد و در صورت ابتلا به آن، معده و روده‌ی بیمار، عموماً به دلیل عفونت باکتریایی یا ویروسی تحریک و ملتهب می‌شود.

علائم

علائم اسهال و استفراغ، بسته به علت به وجود آوردنده آن، در بازه‌ای بین چند ساعت تا چند روز پس از ابتلا به عفونت معده و روده طول می‌کشد. اسهال مکرر علامت اصلی این بیماری محسوب می‌شود که گاهی اوقات در آن، رگه‌های خون یا مخاط نیز وجود دارد. دیگر علائم ابتلا به عفونت روده و معده عبارتست از:

  • استفراغ
  • حالت تهوع
  • کاهش اشتها
  • دل پیچه
  • احساس درد در اعضاء بدن
  • سر درد
  • دمای بالای بدن (تب)

عفونت معده و روده باعث از دست رفتن آب بدن که گاهی خطرناک‌تر و وخیم‌تر از خود عفونت است، می شود. سالمندان بیش از دیگران در معرض این خطر قرار دارند، که در صورت درمان نشدن و اهمال می‌تواند مرگبار باشد.  بنابراین آگاهی از علائم و نشانه های کاهش آب بدن اهمیت بسیار دارد. نشانه‌های کاهش ملایم آب بدن عبارتند از:

  • تشنگی یا خشکی دهان
  • کدر بودن ادرار
  • سرگیجه و گیجی، به ویژه پس از ایستادن
  • حالت تهوع
  • کمبود انرژی
  • سر درد

نشانه‌های کاهش بیشتر و جدی‌تر آب بدن شامل موارد زیر می‌شود:

  • ضعف و بی‌حوصله گی
  • گرفتگی عضلانی
  • خستگی صورت
  • فرورفتگی چشم
  • نداشتن ادرار یا کم شدن مقدار آن
  • گیجی
  • ضربان قلب سریع

از آنجایی که آب بدن کودکان به سرعت کاهش می‌یابد، اگر کودک دچار اسهال و استفراغ شود، والدین باید به نشانه‌های حاکی از تشنگی شدید، خشکی پوست یا دهان توجه کنند؛ از طرفی چنانچه کودک در سنین پایین‌تر، نوزاد، باشد، کم‌تر کثیف شدن پوشک و خشک‌تر بودن آن در مقایسه با شرایط عادی می‌تواند علامت خطر باشد.

نباید اجازه داد کودکان دچار اسهال و استفراغ تا زمان برطرف شدن علائم به مهد کودک یا مدرسه بروند. والدین باید پیش از دادن هر گونه دارو به کودک با پزشک مشورت کنند. داروهای متداول برای کنترل اسهال و استفراغ معمولاً برای کودکان کمتر از 5 سال استفاده نمی‌شوند.

برای پیشگیری از ابتلا به عفونت روتاویروس، رایج‌ترین دلیل اسهال و استفراغ کودکان، دو نوع واکسن به نوزادان تزریق می‌شود.

علت عفونت روده و معده

اسهال و استفراغ معمولاً پی‌آمد عفونت معده و روده است.بدن به دلیل عفونت نمی‌تواند به خوبی آب را از مواد موجود در روده جذب کند، به همین دلیل است که اسهال متداول‌ترین علامت عفونت معده و روده است و آب بدن در اثر ابتلا به این بیماری از دست می‌رود. عفونت نورو ویروس و مسمومیت غذایی باکتریایی دو مورد از رایج‌ترین علل اسهال و استفراغ بزرگسالان به شمار می‌رود. در ادامه متداول ترین علل ابتلا به عفونت روده و معده ذکر شده است.

نورو ویروس

نورو ویروس شایع‌ترین علت اسهال و استفراغ بزرگسالان محسوب می‌شود که چون بیشتر در طول فصل زمستان منتشر می‌شود، گاهی اوقات “میکروب استفراغ زمستانی” نیز نامیده می‌شود. بااین حال در هر زمان از سال احتمال بروز عفونت روده وجود دارد. این ویروس در مدفوع بیمار دچار عفونت روده وجود دارد، بنابراین چنانچه بیمار پس از انجام عمل دفع، دستان خود را به خوبی نشوید، ویروس به تمام سطوح، اشیاء و مواد غذایی لمس شده توسط وی منتقل می‌شود و برای چند روز در چنین محیط‌هایی زنده می‌ماند.

سپس عفونت به فرد دیگری انتقال می‌یابد که از این غذاهای آلوده خورده است یا پس از لمس سطح یا شیء آلوده، دست خود را به دهان برده است. قطره‌های کوچک استفراغ یا مدفوع عفونی نیز در فضا پخش می‌شود و موجب بیماری اشخاصی می‌گردد که از این هوای آلوده استنشاق می‌کنند.

عفونت‌های نورو ویروس به سادگی به روش‌های اشاره شده، به ویژه در محیط‌های بسته‌ای مانند بیمارستان، مهد کودک و کشتی تفریحی، منتشر می‌شود.

نورو ویروس گونه‌های متعدد دارد و احتمال دارد که فردی چند بار دچار عفونت نورو ویروس شود، چون ایمنی به وجود آمده پس از هر بار ابتلا به عفونت تنها چند ماه دوام دارد.

مسمومیت غذایی

اکثر عفونت‌های باکتریایی دامن زننده به اسهال و استفراغ پی‌آمد مسمومیت غذایی هستند. احتمال آلودگی باکتریایی غذا در تمامی مراحل تولید، فراوری یا طبخ آن وجود دارد. مسمومیت غذایی برای مثال می‌تواند نشأت گرفته از موارد زیر باشد:

  • طبخ نکردن غذا در دمای مناسب یا به مدت کافی
  • نگهداری نکردن مواد غذایی در دمای مناسب و گرم بودن محیط
  • لمس مواد غذایی توسط شخصی که به خوبی دست‌هایش را نشسته است.
  • مصرف مواد غذایی تاریخ گذشته
  • آلودگی چند جانبه (زمانی که باکتری مضر بین غذا، سطوح و وسایل پخش شود.)

کمپیلوباکتر، سالمونلا و اشرشیا کلی (E. coli) متداول‌ترین باکتری‌هایی هستند که باعث عفونت معده و روده می‌شوند و عموماً در گوشت خام یا نیم‌پز، شیر غیرپاستوریزه و آب تصفیه نشده وجود دارند.

عفونت روده و معده در زمان سفر

سفر به مناطقی با وضعیت نامناسب بهداشت و آب آلوده احتمال عفونت روده و معده را افزایش می‌دهد، از این نوع عفونت غالباً با اصطلاح “اسهال مسافران” یاد می‌شود.

باکتری‌ها، ویروس‌ها یا انگل‌های گوناگون علت بیماری اسهال مسافران به شمار می‌رود که غالباً به عفونت‌های ناشی از مسمومیت غذایی شباهت دارد. علل دیگر این مشکل عبارتست از:

  • باکتری شیگلا یا انگل انتاموبا: این دو عامل بیماری‌زا به دلیل وضعیت نامناسب بهداشت منتشر می‌شوند و موجب بروز گونه‌ای از اسهال مسافران به نام  اسهال خونی می‌شود.
  • کریپتوزپوریدیوم: انگل موجود در خاک، غذا و آب که به مدفوع انسان یا حیوان آلوده شده است.
  • ژیاردیا لامبلیا: انگل موجود در آب آلوده شده با مدفوع انسان یا حیوان (عفونت‌های ناشی از این نوع انگل را ژیاردیازیس می‌گویند.)

تشخیص

روش های تشخیص ابتلا به عفونت معده و روده عبارتست از:

  • ارزیابی پزشک
  • بررسی احتمال تماس یافتن با آب یا غذای آلوده، مسافرتی که به تازگی انجام شده و مصرف آنتی بیوتیک
  • آزمایش مدفوع در صورت لزوم
  • سیگموئیدوسکوپی در صورت لزوم

عفونت معده و روده معمولاً با توجه به علائم بیماری تشخیص داده می‌شود، اما تعیین علت عفونت روده و معده غالباً نیاز به بررسی بیشتر دارد. گاهی اوقات دیگر اعضاء خانواده یا همکاران به تازگی به بیماری‌ای با علائم مشابه دچار شده‌اند؛ گاهی نیز بروز بیماری را می‌توان در آب آلوده یا غذای طبخ شده به شیوه نامناسب، مواد غذایی فاسد یا آلوده، مانند غذای دریایی خام یا سس مایونز قرار گرفته خارج از یخچال به مدت طولانی، ریشه‌یابی کرد. به تازگی سفر کردن ، به ویژه به کشورهای خارجی با وضعیت بهداشت نامطلوب و مصرف کردن آنتی بیوتیک نیز می‌تواند پزشک را در یافتن علت بیماری یاری کند.

در صورت شدید بودن علائم یا پایداری آن بیش از 48، نمونه مدفوع به آزمایشگاه فرستاده می‌شود تا وجود گلبول‌های سفید خون، باکتری، ویروس یا انگل در آن بررسی شود. اگر بروز علائم بیش از چند روز طول بکشد، پزشک به قید ضرروت روده بزرگ را با سیگموئیدوسکوپ (لوله منعطف مجهز به دوربین برای مشاهده بخش پایینی دستگاه گوارش) معاینه می‌کند تا تعیین کند که آیا بیمار از عارضه‌ای مانند کولیت اولسراتیو رنج می‌برد یا خیر.

برای خواندن ادامه این مطلب و نحوه درمان، به قسمت دوم مراجعه کنید.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
عفونت

عفونت ادراری و علائم و نشانه های آن

هر کسی که تا به حال یک عفونت ادراری (UTI) را تجربه کرده باشد ، به خوبی می داند که چگونه می تواند خسته کننده و ناراحت کننده باشد. حتی یک مورد خفیف ممکن است هنگام ادرار، افزایش میل به ادرار کردن و خون و یا درد در ادرار ایجاد شود. اگر عفونت از مثانه به کلیه منتقل شود، وضعیت می تواند بدتر شود، درد شدید، تهوع، استفراغ، و در موارد نادر، آسیب کلیه ایجاد می شود.

این مشکل فقط مختص به بزرگسالان نیست و می تواند تمامی سنین را تحت تاثیر قرار دهد .
نوزادان و کودکان همچنین می توانند عفونت ادرار را دریافت کنند، و مواردی که در سالمندان اتفاق می افتد گاهی اوقات می تواند خطرناک باشد.
در این مقاله سعی شده است که علائم و نشانه های این عفونت را تشریح نماییم .

نشانه های مکرر عفونت ادرار

علائم عفونت ادرار تا حد زیادی توسط محل آنها در سیستم ادرار تعریف می شود.

به طور کلی، دو نوع عفونت ادرار وجود دارد:

  • عفونت مجاری ادراری که در مثانه یا مجرای ادرار اتفاق می افتد (لوله ای که از طریق آن ادرار از بدن خارج می شود). این معمولا به عنوان عفونت مثانه شناخته می شود.
  • عفونت مجاری ادراری شامل کلیه ها و مجاری ادرار (مجرایی که ادرار از طریق کلیه ها به مثانه منتقل می شود). عفونت کلیه نیز به عنوان پیلونفریت نامیده می شود .

عفونت دستگاه ادراری پایین (عفونت مثانه)

اینگونه از عفونت مجاری ادرار معمولا زمانی رخ می دهد که باکتری وارد مجرای ادرار شود و باعث عفونت در مثانه شود.

در اینگونه عفونت ، علائم اغلب با درد یا ناراحتی خفیف در لگن یا مجرای ادرار شروع می شوند.
معمولا، در عرض چند ساعت، عفونت ادرار با علائم مشخصی از جمله:

  • درد یا سوزش در هنگام ادرار (دیسوری)
  • افزایش میل به ادرار کردن (تکرر ادراری)
  • نیاز به بیدار شدن در شب برای ادرار کردن (ناکچوریا – nocturia)
  • ناتوانی در نگهداری ادرار (بی اختیاری ادرار)
  • عبور مقادیر مکرر ادرار
  • ادرار خسته کننده
  • ادرار خونی (هماچوری)
  • خروج عفونت از ادرار
  • درد لگن در زنان
  • تب کم درجه
  • خستگی

عفونت دستگاه ادراری بالا (عفونت کلیه یا پیلونفریت)

عفونت مثانه که به کلیه ها سرایت می کند، معمولا جدی و نیاز به مراقبت های پزشکی ضروری دارد.
پیلونفریت می تواند علائم سیستمیک (تمام بدن) را که نه تنها آشکارتر، بلکه اغلب ناتوان کننده است، ایجاد کند.

نشانه های پیلونفریت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تب بالا (بیش از ۳۸ درجه سانتی گراد)
  • لرزش بدن
  • رطوبت ناشی از عرق (لرزش و عرق همراه با افزایش دما)
  • حالت تهوع یا استفراغ
  • درد کمر (درد که معمولا عمیق و زیاد در پشت و یا پهلو است ، هرچند که در شکم فوقانی وجود دارد)

جمعیت ویژه

نوزادان، نوجوانان و سالخوردگان نیز معمولا مبتلا به عفونت ادرار می گردند و اغلب به شیوه های بسیار متفاوت هستند.

چالش اصلی در نوزادان و سالخوردگان این است که نشانه های کلاسیک و عادی این عفونت اغلب دیده نمی شود یا به علل دیگر به اشتباه منتقل می شوند.

به ویژه در نوزادان، تنها سرنخ هایی که ممکن است داشته باشند ، یک اضطراب یا گریه مداوم همراه با ادرار مفرط و امتناع از خوردن است. به همین دلیل مهم است که همیشه در هر ویزیت و ملاقات با دکتر ، درباره عادات ادراری و مدفوع کودک خود صحبت کنید .

در مقابل، علائم عفونت ادرار در کودکان نوپا و نوجوانان بیشتر مشخص می شود و ممکن است شامل ادرار دردناک و مشکل، ادراری فوری ، بی اختیاری در ادرار باشد.

یک عفونت ادرار در سالمندان معمولا از علائم سنتی دیگر بزرگسالان برخوردار نیست. این ممکن است شامل بی اختیاری ادرار و اختلال روانی (به علت نفوذ باکتری به سد خونی مغزی ایجاد میگردد.) باشد.

اگر شخص مورد علاقه شما مسن می باشد، مراقب تغییرات ناگهانی در اخلاق و رفتار و کنترل مثانه، به ویژه اگر همراه با درد کمر ، شکم یا ادرار بدبو است ، باشید .

عوارض جانبی عفونت ادرار

عوارض عفونت ادراراغلب به علت عفونت درمان نشده یا تحت درمان است.
این خطر نیز در افراد مبتلا به اختلال کلیوی، دیابت یا بیماری هایی که باعث اختلال در سیستم ایمنی بدن می شود (مانند HIV) بالا است.

عوارض عفونت مجاری ادراری عبارتند از:

  • عفونت ادرارهای عود کننده حداقل دو بار در شش ماه یا چهار بار در سال رخ می دهند، بیشتر در زنان
  • تنگ شدن مجرای ادرار (سفتی) در مردان مبتلا به عفونت های مکرر
  • افزایش خطر ابتلا به زایمان زودرس و کاهش وزن هنگام تولد در دوران بارداری
  • آسیب دائمی کلیه
  • سپتیسمی یا گَندخونی که نوعی التهاب است که سراسر بدن را فرا می‌گیرد و به دلیل عفونت پیش می‌آید.

عوارض جانبی  در کودکان

از آنجایی که عفونت مجاری ادراری در نوزادان اغلب نشانه های کلاسیک عفونت ادراری را دارا نمی باشد ، ممکن است تنها زمانی رخ دهد که کودک مبتلا به سپتیسمی باشد . سپتیسمی همیشه یک اورژانس پزشکی است.

اگر کودک شما برخی یا همه علائم زیر را دارا می باشد سریعا به اورژانس مراجعه نمایید :

  • قرمزی چشم و پوست (زردی)
  • تب شدید
  • کاهش تنفس و تنفس نامنظم
  • استفراغ
  • ادرار ابری یا خونین
  • رنگ پریدگی و زردی پوست و حتی گاهی اوقات کبودی پوست (سیانوز)
  • انقباض و برجسته شدن نقطه نرم در پشت سر

عوارض جانبی در سالمندان

عفونت های ادراری در افراد مسن غالبا ممکن است زمانی آشکار شود که یوروسپسیس شروع به تأثیر بر مغز و سایر ارگانهای حیاتی کند.

علائم این عارضه خطرناک عبارتند از:

  • ضربان قلب غیرمعمول (تپش قلب)
  • تب بالا یا هیپوترمی
  • تنفس دشوار یا تنگی نفس
  • عرق خفیف
  • اضطراب شدید ناگهانی
  • درد شدید، شکم یا لگن
  • علائم مبتلا به بیماری های التهابی ناشی از التهاب مغزی
سپسیس اگر درمان نشود، می تواند منجر به شوک سپتیک و در نهایت نارسایی اندام و مرگ شود.

هنگام ملاقات با دکتر

اگرچه عفونت ادرار خفیف اغلب نیاز به درمان ندارند ، اگر علائم بیش از چند روز طول بکشد، نباید از دیدن پزشک دوری کنید.

اگر نشانه هایی از عفونت کلیوی، از جمله درد کمر، تهوع یا استفراغ ایجاد کنید، باید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

اگر باردار هستید، هرگز نباید مبتلا به این عفونت گردید ، به خصوص اگر مبتلا به دیابت و یا HIV هستید یا عفونت های قبلی داشته اید. حتی علائم خفیف باید در نظر گرفته شود، تحت درمان قرار گرفته و تحت نظارت قرار گیرد تا اطمینان حاصل شود که عفونت به طور کامل پاکسازی شده است.

بدون استثنا، هر گونه نشانه ای از سپسیس باید به عنوان یک اورژانس پزشکی درمان شود. این خصوصا در نوزادان و سالمندان صادق می باشد.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
پنوموکوک عفونت واکسیناسیون بزرگسالان

عفونت ریه از علایم تا درمان

عفونت ریه می تواند در اثر ویروس، باکتری و حتی گاهی قارچ ایجاد شود. یکی از شایع ترین انواع عفونت های ریه ذات الریه نامیده می شود. ذات الریه ، که بر کیسه های هوای کوچکتر ریه ها تأثیر می گذارد ، بیشتر در اثر باکتری های مسری ایجاد می شود ، اما می تواند در اثر ویروس نیز ایجاد شود. فرد پس از عطسه یا سرفه فرد آلوده و تنفس باکتری ها یا ویروس های او به این عفونت آلوده می شود.

عفونت های ریه چگونه بروز می‌کنند؟

هنگامی که لوله های بزرگ برونشی که هوا را به داخل ریه های شما می‌برند و از آن خارج می سازند بتوانند ریه های شما را آلوده کنند به آن برونشیت گفته می شود. برونشیت بیشتر از طریق ویروس ایجاد می شود تا باکتری.

ویروس ها همچنین می توانند به ریه ها یا معابر هوایی که به ریه ها می رسند حمله کنند. به این حالت برونشیولیت گفته می شود. برونشیولیت ویروسی بیشتر در نوزادان مشاهده می شود.

عفونت های ریه مانند ذات الریه معمولاً خفیف هستند، اما گاهی جدی هم می تواند باشد ، به خصوص برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیف شده یا شرایط مزمنی مانند بیماری انسداد مزمن ریوی (COPD) دارند.

علائم ابتلا به عفونت ریه

علائم عفونت ریه از خفیف تا شدید متفاوت است. بروز علائم و شدت آنها به عوامل مختلفی از جمله سن شما، سلامتی عمومی بدن و اینکه آیا این بیماری توسط ویروس ، باکتری یا قارچ ایجاد شده باشد بستگی دارد. علائم ممکن است شبیه به سرماخوردگی یا آنفولانزا باشد ، اما تمایل به ماندگاری بیشتر دارند.

اگر مبتلا به عفونت ریه هستید ، شایع ترین علائمی که انتظار دارید موارد زیر هستند:

۱- سرفه ای که مخاط غلیظی ایجاد می کند

سرفه کمک می کند تا بدن شما از مخاطی که بر اثر التهاب راه های هوایی و ریه ها ایجاد می شود ، خلاص شود. همچنین، این مخاط ممکن است حاوی خون باشند.

وقتی شما مبتلا به برونشیت یا ذات الریه می شوید ، ممکن است سرفه ای ایجاد کنید که مخاطی ضخیم داشته باشد و ممکن است رنگ آن هم مشخص باشد. از جمله:

شفاف

سفید

سبز

زرد مایل به خاکستری

حتی بعد از بهبود علائم، سرفه می تواند تا چندین هفته بماند.

۲- درد تیز و سوزاننده قفسه سینه

درد قفسه سینه که در اثر عفونت ریه ایجاد می شود ، اغلب به صورت دردی تیز یا سوزاننده توصیف می شود. در هنگام سرفه یا نفس کشیدن عمیق ، درد قفسه سینه بدتر می شود. گاهی اوقات دردهای شدید می تواند در قسمت میانی بدن تا پشت کمر شما احساس شود.

۳- تب

هنگامی که بدن شما سعی در مقابله با عفونت دارد ، تب ایجاد می شود. دمای معمولی بدن معمولاً در حدود ۹۸٫۶ درجه فارنهایت (۳۷ درجه سانتی گراد) است.

اگر عفونت باکتریایی ریه دارید ، تب شما ممکن است به اندازه ۱۰۵ درجه فارنهایت (۴۰٫۵ درجه سانتیگراد) که خطرناک است افزایش یابد.

هر تب بالا بالای ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) اغلب منجر به بسیاری از علائم دیگری از جمله موارد زیر می شود:

تعریق

لرز

دردهای عضلانی

کمبود آب بدن

سردرد

ضعف

اگر تب شما بالاتر از ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) است یا بیش از سه روز ادامه پیدا کرده است باید به پزشک مراجعه کنید.

۴- درد بدن

عضلات و کمر شما ممکن است در هنگام ابتلا به عفونت ریه درد کند. به این عارضه میالژی گفته می شود. بعضی اوقات در عضلات شما التهاب ایجاد می شود که در صورت ابتلا به عفونت نیز می تواند به درد بدن منجر شود.

۵-  آبریزش بینی

آبریزش بینی و سایر علائم آنفلوانزا نظیر عطسه ، اغلب با عفونت ریه ای شبیه برونشیت همراه است.

۶-  تنگی نفس

تنگی نفس به این معنی است که احساس می کنید تنفس دشوار است یا نمی توانید نفس بکشید. اگر در تنفس مشکل دارید، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

۷- خستگی

معمولاً وقتی بدن شما با عفونت مبارزه می کند احساس تنبلی و خستگی می کنید. استراحت در این مدت بسیار مهم است.

۸- خس خس سینه

هنگام بازدم یا بیرون دادن نفس، ممکن است صدای سوت های پر صدا که به خس خس معروف است ، بشنوید. این حالت نتیجه باریک شدن مجاری هوایی یا التهاب است.

۹- کبود شدن رنگ پوست یا لب

به دلیل کمبود اکسیژن ممکن است رنگ لب یا ناخن های شما کمی به رنگ آبی متمایل شود.

۱۰- صداهای ترک خوردگی و یا خرخر در ریه ها

یکی از علائم حکایت از عفونت ریه ، صدای ترک خوردگی در انتهای ریه ها است ، که به عنوان  کراکل یا ترک های bibasilar نیز شناخته می شود. پزشک می تواند با استفاده از ابزاری به نام استتوسکوپ یا گوشی طبی این صداها را بشنود.

علل ابتلا به عفونت ریه

برونشیت ، ذات الریه و برونشیولیت ، سه نوع عفونت ریه هستند که معمولاً در اثر ویروس یا باکتری ایجاد می شوند.

شایع ترین میکروارگانیسم های مسئول برونشیت عبارتند از:

ویروس هایی مانند ویروس آنفولانزا یا ویروس سینسیتیال تنفسی (RSV)

باکتری هایی مانند مایکوپلاسما پنومونیه ، پنومونیه کلامیدیا و بوردتلاپرتوسیس

شایع ترین میکروارگانیسم های مسئول پنومونی عبارتند از:

باکتری هایی مانند استرپتوکوک پنومونی (شایع ترین) ، آنفولانزای هموفیلوس و مایکوپلاسما پنومونیه

ویروس هایی مانند ویروس آنفولانزا یا RSV

عفونت های ریه به ندرت می تواند توسط قارچ هایی مانند پنوموسیستیس جیرووسی،  آسپرژیلوس یا کپسولاتوم هیستوپلاسما ایجاد شوند.

عفونت قارچی ریه در افرادی که سیستم ایمنی سرکوب شده دارند بیشتر است؛ چه به دلیل بروز نوع خاصی از سرطان باشد یا ایدز یا مصرف داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی.

تشخیص عفونت ریه

ابتدا پزشک سابقه پزشکی شما راخواهد گرفت و در مورد علائم جسمی شما سؤال خواهد کرد. ممکن است از شما در مورد شغل ، مسافرت اخیر یا قرار گرفتن در معرض حیوانات سؤال شود. پزشک دمای بدن شما را اندازه گیری می کند و با یک استتوسکوپ به سینه شما گوش می دهد تا صداهای کراکل یا ترک خوردگی در ریه را بررسی کند.

روش های متداول دیگر برای تشخیص عفونت ریه عبارتند از:

تصویربرداری ، مانند رادیوگرافی قفسه سینه یا سی تی اسکن

اسپیرومتری ، ابزاری برای اندازه گیری میزان و سرعت فرو بردن هوا در ریه با هر نفس

پالس اکسی متری برای اندازه گیری میزان اکسیژن در خون شما

انجام آزمایش و نمونه برداری از مخاط یا ترشحات بینی

سواب گلو برای پاک سازی

شمارش کامل خون (CBC)

کشت خون

درمان عفونت ریه

معمولا برای پاکسازی  و از بین بردن عفونت باکتریایی نیاز به آنتی بیوتیک است. عفونت قارچی ریه به یک داروی ضد قارچ مانند کتوکونازول یا ووریکونازول نیاز دارد.

آنتی بیوتیک ها روی عفونت های ویروسی کار نمی کنند. در بیشتر مواقع ، باید صبر کنید تا بدن شما به تنهایی عفونت را از بین ببرد.

در ضمن ، می توانید به بدن خود در مقابل عفونت کمک کرده و خود را با داروهای زیر و مراقبت های خانگی راحت تر کنید:

استامینوفن یا ایبوپروفن مصرف کنید تا تب شما کاهش یابد

مقدار زیادی آب بنوشید

چای داغ را با عسل یا زنجبیل امتحان کنید

آب نمک غرغره کنید

تا حد امکان استراحت کنید

از رطوبت ساز برای ایجاد رطوبت در هوا استفاده کنید

تا زمانی که عفونت از بین برود آنتی بیوتیک مصرف کنید

برای عفونت های شدیدتر ریه ، ممکن است در طول بهبودی خود نیاز به ماندن در بیمارستان داشته باشید. در صورت مشکل در تنفس ، ممکن است در طی مدت اقامت آنتی بیوتیک ، مایعات داخل وریدی و تنفس درمانی دریافت کنید.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید

در صورت عدم درمان، عفونت ریه می تواند یک بیماری جدی به حساب بیاید. به طور کلی، اگر سرفه شما بیش از سه هفته طول بکشد ، یا در تنفس دچار مشکل هستید ، به پزشک مراجعه کنید.

تب بسته به سن شما می تواند معانی مختلفی داشته باشد. به طور کلی ، شما باید این دستورالعمل ها را دنبال کنید:

در نوزادان

اگر کودک شیرخوار شما جزو موارد زیر است، به پزشک مراجعه کنید:

نوزاد کمتر از ۳ ماه ، با دمای بدن بیش از ۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سانتیگراد)

بین ۳ تا ۶ ماه ، با تب بالاتر از ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) که به نظر می رسد بسیار تحریک پذیر ، بی حال یا ناراحت باشد

بین ۶ تا ۲۴ ماه ، با تب بیش از ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) بیش از ۲۴ ساعت

در کودکان

اگر فرزندتان شرایط زیر را دارد، حتما به پزشک مراجعه کرد:

تب بالاتر از ۱۰۲٫۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) دارد

بی میل یا تحریک پذیر است ، به طور مکرر استفراغ می کند ، یا سردرد شدید دارد

بیش از سه روز تب داشت

یک بیماری پزشکی جدی دارد یا سیستم ایمنی بدن او به خطر افتاده است

اخیراً در یک کشور در حال توسعه بوده است

در بزرگسالان

اگر بزرگسال هستید و علائم زیر را دارید، باید به پزشک مراجعه کنید :

دمای بدن بیش از ۱۰۳ درجه فارنهایت (۳۹٫۴ درجه سانتیگراد) داشته باشید

بیش از سه روز تب داشتید

یک بیماری پزشکی جدی دارید یا سیستم ایمنی بدن شما به خطر افتاده است

اخیراً در یک کشور در حال توسعه بوده است

همچنین اگر تب شما با هر یک از علائم زیر همراه باشد، باید به نزدیکترین مرکز اورژانس مراجعه کنید و به دنبال معالجه اضطراری باشید یا در صورت بروز تب با هر یک از علائم زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

سردرگمی ذهنی

در تنفس مشکل دارید

گرفتگی گردن

درد قفسه سینه

تشنج

استفراغ مداوم

بثورات غیرمعمول پوستی

توهم

گریه غیرقابل تحمل در کودکان

اگر سیستم ایمنی ضعیفی دارید و تب ، تنگی نفس یا سرفه ای که همراه با خون است امان شما را بریده ، فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

جلوگیری از ابتلا به عفونت ریه

نمی توان از همه عفونت های ریه جلوگیری کرد ، اما می توانید با نکات زیر خطر خود را به حداقل برسانید:

مرتباً دستان خود را بشویید

از تماس با صورت یا دهان خودداری کنید

از به اشتراک گذاشتن ظروف ، غذا یا نوشیدنی با افراد دیگر خودداری کنید

از قرار گرفتن در مکان های شلوغی که ویروس به راحتی پخش شود، خودداری کنید

سیگار نکشید

برای جلوگیری از ابتلا به آنفلوانزا هر ساله واکسن آنفولانزا بزنید

برای افرادی که بیشتر در معرض خطر هستند ، بهترین راه برای جلوگیری از ذات الریه باکتریایی که شایع ترین گونه باکتری است یکی از دو واکسن زیر خواهد بود:

واکسن کونژوگه پنوموکوکی PCV13

واکسن پلی ساکارید پنوموکوکی PPSV23

این واکسن ها برای افراد زیر توصیه می شود:

نوزادان

بزرگترها

افرادی که سیگار می کشند

کسانی که بیماری ها و عوارض جسمی مزمن دارند

عفونت ریه باعث علائمی مشابه سرماخوردگی یا آنفولانزا می شود ، اما ممکن است شدیدتر و به طور معمول طولانی تر باشد.

سیستم ایمنی بدن در مجموع قادر خواهد بود عفونت ریه ویروسی را با گذشت زمان از بین ببرد. از آنتی بیوتیک ها برای درمان عفونت های باکتریایی ریه استفاده می شود.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
انواع زخم ها

پسوریازیس و همه آنچه باید درباره آن بدانید

آیا می‌دانید بیماری پسوریازیس چیست؟ بیماری پسوریازیس (Psoriasis) که با نام‌های بیماری صدف پوستی یا صدفک هم شناخته می‌شود یک بیماری خود ایمنی پوستی است که خود را با خارش و التهاب پوست بدن بروز می‌دهد، ولی می‌تواند به بخش‌های دیگر بدن نیز آسیب برساند و خطرناک شود. این بیماری ممکن است در مواقع مختلف تشدید شده، بهبود پیدا ‌کند یا مجدد بروز کند. در این بیماری سلول‌ها در سطح پوست بدن، چرخه زندگی سریع‌تری دارند و با سرعت زیاد تولید می‌شوند. به همین دلیل بافت زمخت، ضخیم و نقره‌ای رنگی به وجود می‌آورند که باعث خارش، التهاب و قرمزی پوست می‌شود. هدف از درمان پسوریازیس توقف رشد سریع سلول‌هاست.

علت از بین رفتن حالت طبیعی پوست

در این بیماری سیستم ایمنی سیگنال‌های نادرست ارسال می‌کند و به همین دلیل رشد سلول‌های پوست افزایش می‌یابد. در حالت طبیعی بدن، سلول‌های پوست از عمق و از لایه‌های زیرین به سمت روی پوست حرکت می‌کنند و به صورت سلول‌های مرده از بدن خارج می‌شوند. ولی در بیماری پسوریازیس با رشد بیشتر سلول‌ها، چندین لایه سلول مرده روی پوست جمع می‌شود که حالتی فلسی و پوسته پوسته به وجود می‌آورند.

ابتلا به این بیماری در سنین مختلف دیده می‌شود، نوع اولیه آن اغلب در سنین جوانی نمود پیدا می‌کند که ممکن است در سنین بالاتر نیز تشدید شود. واژه یونانی psora که نام بیماری از آن گرفته شده، به معنای خارش است.

باید متذکر شد که این بیماری واگیردار و مسری نیست.

گفته شده است که دلیل اصلی بیماری پسوریازیس به وراثت باز می‌گردد. به این معنا که از بدو تولد در ژن فرد وجود دارد، ولی بروز آن قطعی نیست. برخی از عوامل مانند عفونت، تحریکات موضعی، داروهای خاص، آسیب پوست، آب و هوا، سیگار، الکل و استرس می‌تواند این بیماری را نمایان کند. علائم شایع پسوریازیس اغلب در ناحیه آرنج، زانو و سر دیده می‌شود.

علائم بیماری پسوریازیس چیست؟

علائم بیماری پسوریازیس در افراد مختلف متفاوت است، ولی نشانه‌های رایج آن را می‌توان در موارد زیر دسته‌بندی کرد:

لکه‌های قرمز پوستی با فلس‌های ضخیم نقره‌ای رنگ

نقاط کوچک پوسته پوسته (عموماً در کودکان)

پوست خشک و ترک خورده با احتمال خونریزی

خارش، سوزش و درد

ناخن‌های ضخیم، حفره‌دار یا شکسته شده

مفاصل متورم و سفت

لکه‌های قرمز بیماری می‌تواند از چند نقطه کوچک در بدن، تا تمام سطح پوست را درگیر کند.

انواع پسوریازیس

پسوریازیس انواع مختلفی دارد و با توجه به محل بروز علائم و درصد شیوع آن، در دسته‌های مختلفی تقسیم‌بندی می‌شود که در ادامه می‌توانید با آن آشنا شوید.

پسوریازیس ولگاریس یا پسوریازیس پلاکی

این نوع بیماری، شایع‌ترین نوع پسوریازیس به شمار می‌رود. در این بیماری لکه‌های قرمز و خشک روی پوست دیده می‌شود که با بزرگ‌تر شدن به مرور تبدیل به یک ضایعه فلسی نقره‌ای می‌گردند. گاهی بعد از بهبود خشکی، لکه‌های خون در زیر لایه‌های سلولی دیده می‌شود. ضایعات پوستی ممکن است دردآور یا با خارش همراه باشند. تعداد آن‌ها نیز در سرتاسر بدن متغیر است و در هر قسمتی از بدن ظاهر می‌شوند، حتی درون دستگاه تناسلی و بافت نرم درون دهان.

پسوریازیس ناخن

این دسته از بیماری در بخش کوچکی از ناخن دست یا ناخن پا ظاهر می‌گردد. در این شرایط، رشد ناخن غیر عادی شده و ناخن تغییر رنگ می‌دهد و در مواقع حاد ناخن ضخیم شده و فرم آن از بین می‌رود.

پسوریازیس خالدار یا پسوریازیس قطره‌ای

این بیماری در کودکان و نوجوانان ظاهر می‌شود و دلیل اصلی آن عفونت باکتریایی مانند «عفونت استرپتوکوکی گلو» است. در اثر این عفونت تکه‌های خشک پوست در سراسر بدن تشکیل می‌شود و اغلب بعد از مدتی از بین می‌رود. لکه‌های کوچک و شبیه به قطره آب بر روی بدن، دست، پا و کف سر به وجود می‌آید. ضایعات توسط پوسته نازکی پوشانده می‌شوند و به ضخیمی پلاک‌ها نیستند.

پسوریازیس معکوس (صدف پوستی)

این بیماری در بخش‌هایی از پوست بدن به وجود می‌آید که پر چین و چروک باشد. پلاک‌های قرمز، صاف و خارش‌آور در ناحیه‌هایی مانند زیر بغل، کشاله ران، باسن، زیر سینه و نواحی اطراف دستگاه تناسلی ظاهر می‌شوند. پوست ملتهب این قسمت با تعریق و اصطحکاک وضعیت وخیم‌تری پیدا می‌کند. عفونت قارچی از عوامل به وجود آورنده این نوع پسوریازیس است.

پسوریازیس پوست سر

اگر پسوریازیس در پوست سر به وجود آید، ممکن است منجر به ضایعات روی صورت، گوش و خط رویش مو هم بشود. به همین دلیل در این حالت عواقبی مانند گسترش پسوریازیس و ریزش مو دور از ذهن نیست.

پسوریازیس پوسته‌ای

نوع نادری از این بیماری است که در سطح وسیع یا حتی کوچک با التهاب بسیار شدید روی دست، پا و انگشتان ظاهر می‌شود. سرعت توسعه این بیماری زیاد است در این وضعیت علاوه بر ضایعات پوستی تارها یا پودرهای حاوی مایع نیز درون پوست دیده می‌شود. تب، لرز، خارش شدید و اسهال در این نوع از بیماری شایع است.

پسوریازیس اریترودرمیک

این نوع از بیماری احتمال شیوع کمتری دارد و می‌تواند تمام سطح بدن را با پوسته‌های قرمز بپوشاند که همراه با خارش و سوزش شدید است.

پسوریازیس مفصلی یا آرتریت پسوریاتیک

این بیماری علاوه بر التهاب و پوسته پوسته شدن پوست، باعث تورم و درد مفاصل می‌شود. گاهی فقط درد مفاصل علائم بروز داده شده است و گاهی نیز با تغییر در ظاهر ناخن‌ها همراه است. نشانه‌های پسوریازیس مفصلی از حالت متوسط تا شدید متغیر است و می‌تواند هر کدام از مفاصل بدن را درگیر کند. همچنین ممکن است موجب سفتی و آسیب جدی مفاصل شود و در شرایط مزمن به تغییر شکل دائمی مفاصل منجر گردد.

درمان بیماری پسوریازیس

اگر مشکوک به ابتلا به یکی از انواع بیماری پسوریازیس هستید، فورا به پزشک مراجعه کنید. تشخیص بیماری پسوریازیس با بررسی دقیق پوست انجام می‌شود و در صورت تشخیص، بخشی از پوست تحت آزمایش میکروسکوپی قرار می‌گیرد.

همان‌طور که گفته شد در درمان پسوریازیس هدف اصلی کاهش رشد سلولی است. این بیماری به طور صد در صد درمان نمی‌شود ولی می‌توان علائم آن را به میزان زیادی کنترل کرد. درمان هم با مشورت و مراجعه پزشک صورت می‌گیرد و داروها هم به صورت موضعی و هم به صورت خوراکی در برنامه گنجانده می‌شود. انتخاب نوع درمان و البته اندازه نیاز به دارو با توجه به سن فرد و وضعیت بیماری تعیین می‌شود.

یکی از ساده‌ترین راه‌های درمان بیماری پسوریازیس استفاده از کرم‌های مرطوب کننده است. البته که در موارد حاد این محصولات تأثیری ندارند ولی در پسوریازیس خفیف می‌تواند از خشکی، فلسی شدن و ترک پوست جلوگیری کند. در موارد شدیدتر برای درمان‌های موضعی از کرم و پمادهای حاوی ترکیبات نفتی از جمله دیررانول، تزارتون و ترکیبات ویتامین دی مانند کلسپتریول، کلسیتریول یا تاکالسیتول استفاده می‌شود. همچنین پماد حاوی ترکیب کورتیکواستروئید نیز در برنامه درمانی قرار می‌گیرد.

برای درمان پسوریازیس سر از لوسیون‌های مخصوص استفاده می‌شود که حاوی اسید سالیسیلیک، زغال، گوگرد و کورتیکواستروئید هستند. شامپوهای ضد شوره و ضد ریزش مو و ویتامین دی نیز می‌توانند برای درمان پوست کف سر نقش مؤثری باشند.

فتوتراپی یا استفاده از اشعه ماورای بنفش برای درمان پسوریازیس در مراکز تخصصی پوست انجام می‌شود. گفته شده نور طبیعی خورشید نیز برای درمان مفید است. در واقع این اشعه آنچه باعث رشد سریع سلولی می‌شود را از بین می‌برد.

در موارد شدید و پیشرفته بیماری پسوریازیس از داروهای خود ایمنی استفاده می‌شود.

چند راهکار خانگی برای درمان پسوریازیس

در کنار درمان‌های دارویی می‌توان با رعایت برخی نکات ساده درمان را تسریع بخشید. البته این موارد به تنهایی باعث درمان نمی‌شوند ولی می‌توانند کمک کننده باشند. این نکات عبارتند از:

حمام کردن روزانه

دوش گرفتن به آرامش پوست ملتهب کمک می‌کند و سلول‌های خشک شده روی سطح پوست را می‌شوید. از صابون‌های خشک و عطری که چربی پوست را از بین می‌برند، استفاده نکنید. توصیه می‌شود در استحمام از آب ولرم به جای آب داغ استفاده کنید. همچنین می‌توانید از خواص روغن‌های گیاهی طبعیی برای نرم کردن و رطوبت رسانی به پوست بهره‌مند شوید.

مرطوب کننده‌ها

بعد از حمام از لوسیون‌های ضد حساسیت و انواع کرم‌های مرطوب کننده استفاده کنید. فراموش نکنید که در فصل‌های سرد و خشک باید بیشتر مراقب پوست خود باشید. بهتر است برای جلوگیری از حساسیت احتمالی از هرگونه محصولات عطری دوری کنید.

نور طبیعی خورشید

قرار گرفتن زیر نور آفتاب به میزان کم، می‌تواند باعث تسکین پوست شود اما استفاده از کرم ضد آفتاب را فراموش نکنید.

کاهش وزن

رسیدن به وزن متناسب می‌تواند باعث بهبود در تاثیرگذاری روش‌های درمان شود.

استفاده از مکمل‌های غذایی

داروها و ویتامین‌ها در روند بهبود تأثیرگذار هستند. روغن ماهی، امگا ۳، ویتامین دی، شیر سویا و آلوئه ورا نیز باعث بهبود بروز علائم می‌شوند.

رژیم غذایی سالم

از فست فود، گوشت قرمز، مواد غذایی فرآوری شده و چربی‌های اشباع شده دوری کنید و به دنبال تغذیه سالم باشید. پروتئین‌های خالصی مانند مواد غذایی حاوی اسید چرب امگا ۳ مانند ماهی سالمون، میگو، تخم کتان و سویا مفید هستند

حفظ آرامش و دوری از استرس

همان‌طور که گفته شد، استرس و اضطراب از عوامل بروز بیماری پسوریازیس است و می‌تواند باعث وخیم شدن اوضاع شود. آرامش را به زندگی خود بازگردانید و به دنبال یوگا و مدیتیشن بروید.

سیگار ممنوع

این مورد نیز مانند مورد قبلی از عوامل تحریک بیماری به شمار می‌رود. اگر به بیماری پسوریازیس مبتلا هستید، به هیچ وجه به سراغ سیگار نروید.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
انواع زخم ها

زخم بستر چیست و علائم، پیشگیری و درمان آن کدام است؟

در قسمت اول با زخم بستر ، علائم و پیشگیری از ایجاد آن آشنا شدید. در ادامه به نحوه درمان این زخم ها می پردازیم.

عوارض زخم بستر چیست

بعد از تشکیل زخم بستر پس از مدتی عوارضی ایجاد میشود که مهمترین آنها عبارتند از

  • عفونت پوست :پوست زخم شده پس از مدتی به علت رشد میکروب ها عفونی میشود. ترشحاتی از زخم خارج شده و زخم بسیار بد بو میگردد.
  • عفونت استخوان و مفصل : عفونت پوست میتواند به استخوان و یا مفصل زیر آن گسترش یافته و موجب بروز عفونت در آنها شود.
  • عفونت خون : باکتری هایی که در محل زخم بستر شروع به رشد و تکثیر میکنند میتوانند به جریان خون وارد شده و موجب عفونت سراسری در بدن و مرگ بیمار شوند.
  • سرطان : اگر زخم بستر به مدت طولانی باقی بماند ممکن است در پوست آن محل نوعی سرطان پوست به نام Squamous cell carcinoma ایجاد شود

زخم بستر چگونه درمان میشود

زخم های بستر که در مراحل یک یا دو باشند با درمان مناسب میتوانند در عرض چند هفته بهبود یابند. درمان مراحل سوم و چهارم مشکل تر است.

در بیمارانی که به علت بیماری شدید و مزمن دیگر امید چندانی به زندگی ندارند فقط سعی در کاهش درد زخم بستر میشود. در درمان یک زخم بسر افراد زیر باید با هم همکاری داشته باشند

  • پزشک معالج که مسیر کلی درمان را هدایت میکند
  • متخصص جراحی ترمیمی
  • پرستار ورزیده در درمان زخم
  • فیزیوتراپ برای کمک به حرکات بیمار
  • متخصص تغذیه برای بهبود وضعیت تغذیه بیمار
  • متخصص ارتوپدی یا جراحی اعصاب در صورت لزوم

مراحل درمان زخم بستر عبارتند از

کم کردن فشار

اولین قدم در درمان زخم بستر صرفنظر از اینکه در چه مرحله ای باشد حذف فشار ممتدی است که موجب تشکیل زخم شده است. برای رسیدن به این هدف باید اقدامات زیر را انجام داد

  • جابجایی مکرر بیمار : بیمار با زخم بستر باید مرتبا تغییر وضعیت داده شده و همچنین در وضعیت مناسب قرار گیرد. کسی که در روی صندلی چرخدار مینشیند باید هر ۱۵ دقیقه و کسی که دراز کشیده است باید هر یک ساعت یک بار وضعیت خود را عوض کند. پرستار بیمار میتواند در این کار به بیمار کمک کند. استفاده از وسایل خاص میتواند به بلند کردن و جابجا کردن بیمار بدون مالش زیاد به بستر کمک کند.
  • سطوح حمایت کننده : استفاده از بالشت یا بالشتک ها میتواند به بیمار کمک کند تا در وضعیت مناسب قرار گیرد بطوریکه فشار زیادی به مجل زخم وارد نشود. از بالشتک های حاوی هوا یا آب میتوان در زیر محل هایی که زخم ایجاد شده است استفاده کرده تا فشار کمتری به آن وارد شود.

خارج کردن بافت آسیب دیده و مرده زخم بستر

برای اینکه بافت ها بهبود یابند باید اول از دست بافت های مرده رها شوند. برای انجام این کار از روش های گوناگونی استفاده میشود که عبارتند از

  • عمل جراحی و خارج کردن بافت مرده از بدن
  • وسایل شستشو تحت فشار یا حوضچه های با آب در حال چرخش یا استفاده از پانسمان های خاص که موجب کنده شدن بافت های مرده از زخم میشوند.
  • استفاده از مواد شیمایی مخصوص که مانند آنزیم عمل کرده و بافت مرده را در خود حل میکنند.

تمیز کردن و پانسمان مرتب زخم بستر

برای ممانعت از عفونت باید زخم را تمیز نگه داشت. زخم مرحله یک را میتوان مرتب با آب تمیز و صابون ملایم شستشو داد ولی وقتی زخم ایجاد شده است شستشو باید با محلول سالین یا نمکی انجام شود.

پانسمان موجب خشک نگه داشتن زخم و ممانعت از ورود میکروب به آن میشود. انواع مختلف پانسمان بصورت گاز، ژل، فوم یا فیلم وجود دارند.

اقدامات دیگر

به بیمار داروهایی داده میشود تا شدت درد وی را کاهش دهد. در صورت عفونی شدن زخم به بیمار آنتی بیوتیک داده میشود. وضعیت تغذیه بیمار بهتر میشود.

ویتامین سی و روی به بهبود زخم کمک میکنند. در موارد اسپاسم عضلات از یک شل کننده عضلانی استفاده میشود.

درمان جراحی زخم بستر

گاهی اوقات زخم بستر آنچنان شدید شده و گسترش میابد که منطقه وسیعی از پوست از بین رفته و بافت های زیرین آن مانند استخوان و تاندون ها بدون حفاظ میمانند.

در این موارد ممکن است بدن نتواند بافت جدیدی را بر روی استخوان یا تاندون و بصورت جایگزین پوست بسازد. این بیماران معمولا نیاز به عمل جراحی دارند.

در این اعمال جراحی بافت های مرده و عفونی کاملا خارج شده و سپس با استفاده از روش های جراحی ترمیمی از پوست قسمتهای دیگر بیمار استفاده شده و روی استخوان یا تاندون ها پوشانده میشود.

چگونه از ایجاد زخم بستر با زخم فشاری پیشگیری کنیم

پیشگیری از ایجاد زخم بستر آسانتر و موثرتر از درمان آن است. موثرترین روش در پیشگیری از ایجاد زخم بستر تغییر وضعیت دادن مکرر بیمار است. این تغییر وضعیت دادن باید بصورت مکرر و مرتب باشد.

در حین تغییر وضعیت باید سعی کرد به پوست کشش و آسیبی وارد نشود و باید بدن را در وضعیت هایی قرار داد تا قسمت هایی که بیشتر در معرض زخم بستر هستند تحت فشار کمتری قرار گیرند.

پوست باید مرتبا تمیز شود. مرتبا دیده شود تا مبادا زخمی ایجاد شده و از نظر دور بماند. وضعیت تغذیه بیمار هم باید خوب باشد.

در تغییر وضعیت مکرر در ویلچر باید به نکات زیر توجه کرد

  • بیماری که از ویلچر استفاده میکند باید هر ۱۵ دقیقه خودش و هر یکساعت با کمک دیگری وضعیت خود در ویلچر را تغییر دهد.
  • اگر اندام های فوقانی بیمار به اندازه کافی قوی است باید مرتبا با کمک دست های خود و دستگیره های ویلچر کل بدن خود را از ویلچر بلند کند.
  • بعضی انواع ویلچر میتوانند فشار را در قسمت های خاصی از بدن بهتر توزیع کنند و احتمال ایجاد زخم بستر را کاهش دهند.
  • بعضی انواع بالشتک که با آب، فوم، ژل یا هوا پر میشوند میتوانند به توزیع بهتر فشار کمک کنند.

در تغییر وضعیت در بستر باید به نکات زیر دقت کرد

  • حد اقل هر یکساعت یکبار باید وضعیت دراز کشیدن تغییر کند.
  • در کسانی که قدرت اندام فوقانی آنها خوب است میتوانند با استفاده از میله ها و دستگیره هایی که از بالای سر بیمار در تخت آویزان است وضعیت خوابیدن خود را تغییر دهند.
  • بعضی انواع بالشتک که با آب، فوم، ژل یا هوا پر میشوند میتوانند به توزیع بهتر فشار کمک کنند.
  • نباید بالای سر تخت بیمار با بیش از سی درجه بالا آورد
  • وضعیت درازکشیدن بیمار و استفاده از بالشتک ها را طوری در نظر میگیریم که قسمت های حساس به زخم بستر کمتر تحت فشار قرار گیرند.
  • گاهی اوقات استفاده از تشک های مواج که فشار را در نقاط مختلف پوست مرتبا تغییر میدهند کمک کننده است.

دقت به نکات زیر در پیشگیری از ایجاد زخم بستر و گسترش آن موثر است

  • پوست بیمار باید مرتبا با آب گرم و صابون ملایمی شسته و سپس خشک شود.
  • پوست قسمت هایی را که ممکن است مرطوب شوند با پودر تالک خشک نگه میداریم. به پوست های خشک لوسیون میزنیم تا خشکی آنها کمتر شود.
  • هر روز بطور مرتب باید پوست نقاطی را که بیشتر احتمال زخم بستر دارند بدقت وارسی کنیم.
  • اگر بیمار کنترل ادار و مدفوع ندارد باید مانع از ریختن ادرار و مدفوع بر روی پوست شویم و پوست را خشک و تمیز نگه داریم.
  • با تغذیه مناسب باید به اندازه کافی کالری، پروتئین، ویتامین، مواد معدنی و آب به بدن رسانده شود.
  • اگر بیمار سیگار میکشد باید او را تشویق به کنار گذاشتن حداقل موقت آن کرد.
  • یک فیزیوتراپیست خوب میتواند حرکاتی را به بیمار آموزش دهد تا وی بتواند با انجام آنها، عضلات قویتر و پوست بهتری داشته باشد. خون بیشتری به پوست برسد و اشتهای بیمار بهتر شود.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
انواع زخم ها

زخم بستر چیست و علائم، پیشگیری و درمان آن کدام است؟

زخم بستر یا بد سور Bedsore یا زخم فشاری Pressure sore ضایعه ای است که در پوست و بافت های زیر پوستی و بر اثر فشار ممتد و طولانی مدت بر پوست ایجاد میشود.

زخم بستر اغلب در نقاطی از بدن ایجاد میشود که پوست روی یک برجستگی استخوانی قرار گرفته و در بین آنها عضله ای وجود ندارد مانند پاشنه و بین باسن ها.

زخم بستر بیشتر در کسانی ایجاد میشوند که مجبورند برای مدت طولانی در یک وضعیت ثابت بخوابند و توانایی تغییر وضعیت خود در بستر را ندارند.

این بیماری از عوارض شناخته شده و مهم بعضی شکستگی ها است. بد سور بسرعت ایجاد میشود و درمان آن مشکل است.

تشکیل زخم بستر از چهار مرحله میگذرد. در مراحل اول شدت آن کم بوده و در مراحل بعدی شدت آن بیشتر میشود. این مراحل بترتیب عبارتند از

مرحله اول

  • پوست سالم است
  • در کسانی که رنگ پوستشان روشن است پوست قرمز شده و وقتی با انگشت به آن فشار میاوریم سریع سفید نمیشود.
  • پوست ممکن است دردناک، سفت، نرمتر از معمول، سردتر یا گرم تر از معمول شود.

مرحله دوم

  • لایه رویی پوست ( اپیدرم) از بین میرود
  • یک زخم کمی فرو رفته به رنگ صورتی یا قرمز در محل تشکیل میشود.
  • ممکن است در محل تاول تشکیل شود.

مرحله سوم

  • چربی زیر پوست نمایان میشود
  • زخم گود میشود
  • ته زخم بافت مرده زرد رنگی هست.
  • آسیب ممکن است به زیر پوست سالم هم نقب بزند

مرحله چهارم

  • عضله، تاندون یا استخوان نمایان میشود
  • کف زخم بافت مرده خشکیده هست
  • آسیب وسعت یافته و به زیر پوست به ظاهر سالم هم گسترش یافته است.

زخم بستر در چه محل هایی بیشتر دیده میشود

در کسانی که مدت زیادی در بستر در حالت درازکش به پشت قرار گرته اند زخم بستر بیشتر در نواحی زیر دیده میشود

  • پشت سر
  • پشت استخوان های کتف
  • پشت استخوان خاجی درست بین دو برجستگی باسن
  • پشت پاشنه

در کسانی که مدت زیادی در حالت درازکش به شانه قرار گرفته اند زخم بستر ممکن است در نواحی زیر دیده شود

  • کناره های سر
  • گوشه لاله گوش
  • روی برجستگی کناری لگن ( تروکانتر بزرگ)
  • روی برجستگی کناری زانو ( پوست روی سر استخوان نازک نی)
  • روی پوست قوزک خارجی

در کسانی که مدت زیادی در ویلچر مینشینند زخم بستر میتواند در محل های زیر تشکیل شود

  • پشت استخوان خاجی درست بین دو برجستگی باسن یا روی برجستگی باسن
  • پشت استخوان های کتف یا ستون مهره
  • پوست روی ساعد یا ران در جاییکه روی صندلی تکیه میدهند
در هر کسی که مدت زیادی در بستر میخوابد یا در ویلچر مینشیند و نمیتواند وضعیت خود را بطور مرتب عوض کرده و خود را جابجا کند، جرئی از مراقبت روزانه وی، بررسی مکرر پوست نواحی ذکر شده برای دیدن علائم احتمالی تشکیل بد سور است. به محض دیدن علائم ذکر شده باید با پزشک تماس گرفت.

زخم بستر یا زخم فشاری به چه عللی ایجاد میشود

علت زخم فشاری اینست که به علت فشرده شدن ممتد پوست بین برجستگی استخوانی زیرین از یک طرف و سطح بستر از طرف دیگر مویرگ های تغذیه کننده پوست مسدود میشوند. تا وقتی فشار برقرار است این مویرگ ها بسته میمانند.

در یک انسان سالم، فرد در هنگام خواب بطور غیر ارادی مرتبا وضعیت خود را عوض میکند و به این ترتیب محل هایی از پوست را که زیر فشار قرار میگیرند را مرتبا تغییر میدهد و به این ترتیب اجازه میدهد که بطور نوبتی به همه قسمت های پوست زیر بدن خون برسد.

در یک فرد بیمار اما این مکانیسم خوب کار نمیکند. بیمار مدت های طولانی در یک وضعیت ثابت دراز میکشد. نتیجه آنست که پوست قسمتی که مدت طولانی بدون جریان خون مانده است قطع شده و آن قسمت از پوست میمیرد.

مکانیسم دیگر اینست که در حین مراقبت از یک بیمار در بسیاری اوقات فرد مراقب، بیمار را به روی بستر یا ملحفه میکشد.

این کشیده شدن پوست بخصوص اگر کمی هم مرطوب باشد موجب اصطکاک زیاد بین پوست و سطح زیرین شده و به پوست آسیب میزند.

گاهی هم بر اثر نیروهایی که در دو جهت مختلف به پوست و استخوان وارد میشوند آسیب ایجاد میشود. بطور مثال بیماری که در روی تخت خوابیده اگر پشت تخت در زیر سر بیمار بالاتر باشد بیمار به سمت پایین تخت سر میخورد.

در این حال پوست زیر باسن به علت اصطکاک با ملحفه ثابت مانده ولی استخوان خاجی و دنبالچه به علت وزن بیمار به سمت پایین تخت حرکت میکنند. این مکانیسم موجب کشیده شدن عروق زیر پوستی و اسیب به خونرسانی پوست میشود.

چه عواملی ریسک تشکیل زخم بستر را در یک فرد بیشتر میکنند

در هر کسی که زیاد حرکت نمیکند و نمیتواند به راحتی وضعیت خود را تغییر دهد ممکن است زخم بستر ایجاد شود. این بیحرکتی ممکن است به علل زیر ایجاد شود

  • ضعف
  • فلجی
  • بیماری یا آسیبی که بیمار را مجبور میکند مدت زیادی دراز بکشد و بیمار به علت درد زیاد قادر به جابجا کردن خود نیست
  • کما یا کاهش سطح احساس درد مثلا بر اثر مصرف زیاد داروهای ضد درد

علل دیگری که میتوانند احتمال ایجاد زخم بستر را افزایش دهند عبارتند از

  • سن : پوست افراد مسن نازک تر، ظریف تر، با قابلیت کشش کمتر، خشک تر و شکننده تر از جوان ها است. در افراد مسن قدرت ترمیم و تکثیر پوست هم کمتر میشود.
  • کاهش حس لمس : آسیب های نخاع یا دیگر بیماری ها یا آسیب های دستگاه عصبی میتواند موجب کاهش حس لمس و همراه با آن کاهش حس درد بیمار شود. به این ترتیب بیمار از تشکیل زخم بستر بی اطلاع مانده و فشار را به پوست ادامه داده و زخم گسترش میابد.
  • کاهش وزن : در بیماری های مزمن و طولانی، کاهش وزن شدید میتواند موجب کم شدن حجم عضلات و چربی زیر پوستی شده و حالت بالشتک نرمی را که این بافت ها در زیر پوست ایجاد میکنند از بین میرود. در اثر آن پوست تحت فشار زیاد قرار گرفته و زخم میشود.
  • تغذیه نامناسب : کم شدن دریافتی کالری، پروتئین، ویتامین، مواد معدنی و آب میتواند موجب از دست رفتن سلامتی پوست و مستعد شدن آن به زخم بستر شود.
  • عدم کنترل ادرار و مدفوع : عدم کنترل ادرار میتواند موجب مرطوب شدن پوست شود و این میتواند پوست را مستعد به زخم بستر کند. آلودگی پوست به باکتری های مدفوع زمینه را برای عفونی شدن زخم بستر فراهم میکند
  • پوست بشدت مرطوب یا بشدت خشک : هم پوستی که زیاد عرق کرده و مرطوب است و هم پوست خیلی خشک اصطکاک بیشتری با پارچه بستر داشته و احتمال ایجاد زخم بستر را بیشتر میکند.
  • اختلال جریان خون : بیماری های گردش خون مانند دیابت به علت آسیب رساندن به تغذیه پوست میتوانند احتمال ایجاد زخم بستر را بیشتر کنند.
  • سیگار : سیگار جریان خون پوست را کم کرده و اکسیژن خون را هم کم میکند. پس در سیگاری ها زخم بستر سریعتر تشکیل شده و دیرتر خوب میشود.
  • اختلال حواس : بیمارانی که به علت بیماری یا مصرف دارو دچار اختلال حواس و اختلال در قوای شعوری میشوند کمتر خود را در بستر حرکت میدهند و در صورت تشکیا زخم بستر دیرتر متوجه آن میشوند.
  • اسپاسم عضلات : اسپاسم عضلات یا حرکات غیر ارادی عضلات در بعضی بیماری ها میتواند موجب سایش زیاد پوست بر بستر و ایجاد زخم بستر شود.

عوارض زخم بستر چیست

بعد از تشکیل زخم بستر پس از مدتی عوارضی ایجاد میشود که مهمترین آنها عبارتند از

  • عفونت پوست :پوست زخم شده پس از مدتی به علت رشد میکروب ها عفونی میشود. ترشحاتی از زخم خارج شده و زخم بسیار بد بو میگردد.
  • عفونت استخوان و مفصل : عفونت پوست میتواند به استخوان و یا مفصل زیر آن گسترش یافته و موجب بروز عفونت در آنها شود.
  • عفونت خون : باکتری هایی که در محل زخم بستر شروع به رشد و تکثیر میکنند میتوانند به جریان خون وارد شده و موجب عفونت سراسری در بدن و مرگ بیمار شوند.
  • سرطان : اگر زخم بستر به مدت طولانی باقی بماند ممکن است در پوست آن محل نوعی سرطان پوست به نام Squamous cell carcinoma ایجاد شود

ادامه این مطلب را میتوانید در قسمت بعد مطالعه کنید.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
عفونت

عفونت هلیکوباکترپیلوری

عفونت با هلیکوباکترپیلوری با علامت و نشانه خاصی همراه نیست و بسیاری از افراد در طول زندگی‌ خود به این عفونت مبتلا خواهند شد. اما گاهی شاهد بروز علائمی هستیم، که عبارتند از:
– زخم های بازی که در مخاط معده و یا دئودنوم ایجاد می شوند. قسمت انتهایی روده کوچک، دئودنوم نام دارد.
– سرطان معده: که می تواند منجر به بروز درد و ناراحتی در قسمت فوقانی شکم، تهوع و استفراغ شود.

علائم‌ عفونت با هلیکوباکترپیلوری

در بسیاری از‌موارد این عفونت با علامت خاصی همراه نیست، اما در صورت تشکیل زخم، شاهد بروز علائم زیر خواهیم بود:
– احساس درد و ناراحتی در قسمت فوقانی شکم
– احساس پر بودن بعد از‌خوردن وعده های غذایی کم
– عدم احساس گرسنگی
– تهوع و استفراغ
– تیره شدن رنگ مدفوع
– احساس خستگی و کسالت
البته هلیکوباکترپیلوری همیشه عامل ایجاد زخم در معده نیست. به عنوان مثال، زخم می تواند در پی مصرف برخی داروهای مسکن نیز ایجاد شود. اما در صورت مشاهده علائم گفته شده، به متخصص گوارش مراجعه کنید.

تشخیص عفونت هلیکوباکترپیلوری

آیا تستی جهت تشخیص عفونت هلیکوباکترپیلوری وجود دارد؟
بله، متخصص گوارش با تجویز تست هایی به تشخیص عفونت هلیکوباکترپیلوری می پردازد. برخی از تست های تشخیصی عبارتند از:
– آزمایش خون
– تست تنفس: در این تست مواد موجود در تنفس بعد از خوردن مایع مخصوصی، اندازه گیری می شوند.
– تست های آزمایشگاهی، جهت بررسی نمونه مدفوع و وجود عفونت
– بیوپسی: در این تست، نمونه کوچکی از مخاط معده گرفته و جهت بررسی های بیشتر زیر میکروسکوپ، به آزمایشگاه فرستاده می شود.
امکان انجام بیوپسی حین آندوسکوپی نیز وجود دارد. آندوسکوپی، روشی است که امکان مشاهده قسمت های داخلی مری، معده و دئودنوم را برای پزشک فراهم می کند.

آیا نیازی به انجام ‌آزمایش، جهت تشخیص عفونت می‌باشد؟
بله، در صورت مشاهده علائم زیر، بهتر است تست های تشخیصی انجام شوند:
– زخم معده و دئودنوم
– وجود زخم ‌در گذشته
– سابقه ابتلا به سرطان معده
– سابقه مصرف داروهای ضد التهابی و یا آسپیرین برای مدت زمان طولانی

درمان عفونت هلیکوباکترپیلوری

عفونت هلیکوباکترپیلوری معمولا با مصرف دو یا سه نوع دارو به مدت دو هفته بهبود می یابد. برخی داروهای تجویزی عبارتند از:

– داروهای کاهنده اسید معده، این داروها به درمان عفونت و بهبود زخم کمک می کنند
– انواعی از آنتی بیوتیک ها
افراد مبتلا به این عفونت حتما باید تحت درمان قرار بگیرند، چرا که درمان مزایای زیر را به همراه دارد:
• کمک به درمان زخم
• پیشگیری از بازگشت مجدد زخم
• کاهش احتمال سرطانی شدن زخم و یا تشدید علائم
نکته ای که اهمیت دارد این است که بیمار باید تمام نکات مربوط به مصرف دارو را رعایت کند. بروز هر‌ گونه عارضه احتمالی باید به‌ پزشک گزارش‌ داده شود.

بعد از درمان

بعد از درمان توصیه می شود تست هایی‌ جهت بررسی ‌وجود عفونت انجام‌ شود. تست هایی از قبیل:
– تست تنفس
– آزمایش مدفوع
– آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی و بیوپسی
در صورتی که بعد از درمان، عفونت برطرف نشود، مصرف دارو برای بیمار در نظر گرفته خواهد شد.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077