دسته‌ها
پنوموکوک عفونت واکسیناسیون بزرگسالان

عفونت ریه از علایم تا درمان

عفونت ریه می تواند در اثر ویروس، باکتری و حتی گاهی قارچ ایجاد شود. یکی از شایع ترین انواع عفونت های ریه ذات الریه نامیده می شود. ذات الریه ، که بر کیسه های هوای کوچکتر ریه ها تأثیر می گذارد ، بیشتر در اثر باکتری های مسری ایجاد می شود ، اما می تواند در اثر ویروس نیز ایجاد شود. فرد پس از عطسه یا سرفه فرد آلوده و تنفس باکتری ها یا ویروس های او به این عفونت آلوده می شود.

عفونت های ریه چگونه بروز می‌کنند؟

هنگامی که لوله های بزرگ برونشی که هوا را به داخل ریه های شما می‌برند و از آن خارج می سازند بتوانند ریه های شما را آلوده کنند به آن برونشیت گفته می شود. برونشیت بیشتر از طریق ویروس ایجاد می شود تا باکتری.

ویروس ها همچنین می توانند به ریه ها یا معابر هوایی که به ریه ها می رسند حمله کنند. به این حالت برونشیولیت گفته می شود. برونشیولیت ویروسی بیشتر در نوزادان مشاهده می شود.

عفونت های ریه مانند ذات الریه معمولاً خفیف هستند، اما گاهی جدی هم می تواند باشد ، به خصوص برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیف شده یا شرایط مزمنی مانند بیماری انسداد مزمن ریوی (COPD) دارند.

علائم ابتلا به عفونت ریه

علائم عفونت ریه از خفیف تا شدید متفاوت است. بروز علائم و شدت آنها به عوامل مختلفی از جمله سن شما، سلامتی عمومی بدن و اینکه آیا این بیماری توسط ویروس ، باکتری یا قارچ ایجاد شده باشد بستگی دارد. علائم ممکن است شبیه به سرماخوردگی یا آنفولانزا باشد ، اما تمایل به ماندگاری بیشتر دارند.

اگر مبتلا به عفونت ریه هستید ، شایع ترین علائمی که انتظار دارید موارد زیر هستند:

۱- سرفه ای که مخاط غلیظی ایجاد می کند

سرفه کمک می کند تا بدن شما از مخاطی که بر اثر التهاب راه های هوایی و ریه ها ایجاد می شود ، خلاص شود. همچنین، این مخاط ممکن است حاوی خون باشند.

وقتی شما مبتلا به برونشیت یا ذات الریه می شوید ، ممکن است سرفه ای ایجاد کنید که مخاطی ضخیم داشته باشد و ممکن است رنگ آن هم مشخص باشد. از جمله:

شفاف

سفید

سبز

زرد مایل به خاکستری

حتی بعد از بهبود علائم، سرفه می تواند تا چندین هفته بماند.

۲- درد تیز و سوزاننده قفسه سینه

درد قفسه سینه که در اثر عفونت ریه ایجاد می شود ، اغلب به صورت دردی تیز یا سوزاننده توصیف می شود. در هنگام سرفه یا نفس کشیدن عمیق ، درد قفسه سینه بدتر می شود. گاهی اوقات دردهای شدید می تواند در قسمت میانی بدن تا پشت کمر شما احساس شود.

۳- تب

هنگامی که بدن شما سعی در مقابله با عفونت دارد ، تب ایجاد می شود. دمای معمولی بدن معمولاً در حدود ۹۸٫۶ درجه فارنهایت (۳۷ درجه سانتی گراد) است.

اگر عفونت باکتریایی ریه دارید ، تب شما ممکن است به اندازه ۱۰۵ درجه فارنهایت (۴۰٫۵ درجه سانتیگراد) که خطرناک است افزایش یابد.

هر تب بالا بالای ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) اغلب منجر به بسیاری از علائم دیگری از جمله موارد زیر می شود:

تعریق

لرز

دردهای عضلانی

کمبود آب بدن

سردرد

ضعف

اگر تب شما بالاتر از ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) است یا بیش از سه روز ادامه پیدا کرده است باید به پزشک مراجعه کنید.

۴- درد بدن

عضلات و کمر شما ممکن است در هنگام ابتلا به عفونت ریه درد کند. به این عارضه میالژی گفته می شود. بعضی اوقات در عضلات شما التهاب ایجاد می شود که در صورت ابتلا به عفونت نیز می تواند به درد بدن منجر شود.

۵-  آبریزش بینی

آبریزش بینی و سایر علائم آنفلوانزا نظیر عطسه ، اغلب با عفونت ریه ای شبیه برونشیت همراه است.

۶-  تنگی نفس

تنگی نفس به این معنی است که احساس می کنید تنفس دشوار است یا نمی توانید نفس بکشید. اگر در تنفس مشکل دارید، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

۷- خستگی

معمولاً وقتی بدن شما با عفونت مبارزه می کند احساس تنبلی و خستگی می کنید. استراحت در این مدت بسیار مهم است.

۸- خس خس سینه

هنگام بازدم یا بیرون دادن نفس، ممکن است صدای سوت های پر صدا که به خس خس معروف است ، بشنوید. این حالت نتیجه باریک شدن مجاری هوایی یا التهاب است.

۹- کبود شدن رنگ پوست یا لب

به دلیل کمبود اکسیژن ممکن است رنگ لب یا ناخن های شما کمی به رنگ آبی متمایل شود.

۱۰- صداهای ترک خوردگی و یا خرخر در ریه ها

یکی از علائم حکایت از عفونت ریه ، صدای ترک خوردگی در انتهای ریه ها است ، که به عنوان  کراکل یا ترک های bibasilar نیز شناخته می شود. پزشک می تواند با استفاده از ابزاری به نام استتوسکوپ یا گوشی طبی این صداها را بشنود.

علل ابتلا به عفونت ریه

برونشیت ، ذات الریه و برونشیولیت ، سه نوع عفونت ریه هستند که معمولاً در اثر ویروس یا باکتری ایجاد می شوند.

شایع ترین میکروارگانیسم های مسئول برونشیت عبارتند از:

ویروس هایی مانند ویروس آنفولانزا یا ویروس سینسیتیال تنفسی (RSV)

باکتری هایی مانند مایکوپلاسما پنومونیه ، پنومونیه کلامیدیا و بوردتلاپرتوسیس

شایع ترین میکروارگانیسم های مسئول پنومونی عبارتند از:

باکتری هایی مانند استرپتوکوک پنومونی (شایع ترین) ، آنفولانزای هموفیلوس و مایکوپلاسما پنومونیه

ویروس هایی مانند ویروس آنفولانزا یا RSV

عفونت های ریه به ندرت می تواند توسط قارچ هایی مانند پنوموسیستیس جیرووسی،  آسپرژیلوس یا کپسولاتوم هیستوپلاسما ایجاد شوند.

عفونت قارچی ریه در افرادی که سیستم ایمنی سرکوب شده دارند بیشتر است؛ چه به دلیل بروز نوع خاصی از سرطان باشد یا ایدز یا مصرف داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی.

تشخیص عفونت ریه

ابتدا پزشک سابقه پزشکی شما راخواهد گرفت و در مورد علائم جسمی شما سؤال خواهد کرد. ممکن است از شما در مورد شغل ، مسافرت اخیر یا قرار گرفتن در معرض حیوانات سؤال شود. پزشک دمای بدن شما را اندازه گیری می کند و با یک استتوسکوپ به سینه شما گوش می دهد تا صداهای کراکل یا ترک خوردگی در ریه را بررسی کند.

روش های متداول دیگر برای تشخیص عفونت ریه عبارتند از:

تصویربرداری ، مانند رادیوگرافی قفسه سینه یا سی تی اسکن

اسپیرومتری ، ابزاری برای اندازه گیری میزان و سرعت فرو بردن هوا در ریه با هر نفس

پالس اکسی متری برای اندازه گیری میزان اکسیژن در خون شما

انجام آزمایش و نمونه برداری از مخاط یا ترشحات بینی

سواب گلو برای پاک سازی

شمارش کامل خون (CBC)

کشت خون

درمان عفونت ریه

معمولا برای پاکسازی  و از بین بردن عفونت باکتریایی نیاز به آنتی بیوتیک است. عفونت قارچی ریه به یک داروی ضد قارچ مانند کتوکونازول یا ووریکونازول نیاز دارد.

آنتی بیوتیک ها روی عفونت های ویروسی کار نمی کنند. در بیشتر مواقع ، باید صبر کنید تا بدن شما به تنهایی عفونت را از بین ببرد.

در ضمن ، می توانید به بدن خود در مقابل عفونت کمک کرده و خود را با داروهای زیر و مراقبت های خانگی راحت تر کنید:

استامینوفن یا ایبوپروفن مصرف کنید تا تب شما کاهش یابد

مقدار زیادی آب بنوشید

چای داغ را با عسل یا زنجبیل امتحان کنید

آب نمک غرغره کنید

تا حد امکان استراحت کنید

از رطوبت ساز برای ایجاد رطوبت در هوا استفاده کنید

تا زمانی که عفونت از بین برود آنتی بیوتیک مصرف کنید

برای عفونت های شدیدتر ریه ، ممکن است در طول بهبودی خود نیاز به ماندن در بیمارستان داشته باشید. در صورت مشکل در تنفس ، ممکن است در طی مدت اقامت آنتی بیوتیک ، مایعات داخل وریدی و تنفس درمانی دریافت کنید.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید

در صورت عدم درمان، عفونت ریه می تواند یک بیماری جدی به حساب بیاید. به طور کلی، اگر سرفه شما بیش از سه هفته طول بکشد ، یا در تنفس دچار مشکل هستید ، به پزشک مراجعه کنید.

تب بسته به سن شما می تواند معانی مختلفی داشته باشد. به طور کلی ، شما باید این دستورالعمل ها را دنبال کنید:

در نوزادان

اگر کودک شیرخوار شما جزو موارد زیر است، به پزشک مراجعه کنید:

نوزاد کمتر از ۳ ماه ، با دمای بدن بیش از ۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سانتیگراد)

بین ۳ تا ۶ ماه ، با تب بالاتر از ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) که به نظر می رسد بسیار تحریک پذیر ، بی حال یا ناراحت باشد

بین ۶ تا ۲۴ ماه ، با تب بیش از ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) بیش از ۲۴ ساعت

در کودکان

اگر فرزندتان شرایط زیر را دارد، حتما به پزشک مراجعه کرد:

تب بالاتر از ۱۰۲٫۲ درجه فارنهایت (۳۸٫۹ درجه سانتیگراد) دارد

بی میل یا تحریک پذیر است ، به طور مکرر استفراغ می کند ، یا سردرد شدید دارد

بیش از سه روز تب داشت

یک بیماری پزشکی جدی دارد یا سیستم ایمنی بدن او به خطر افتاده است

اخیراً در یک کشور در حال توسعه بوده است

در بزرگسالان

اگر بزرگسال هستید و علائم زیر را دارید، باید به پزشک مراجعه کنید :

دمای بدن بیش از ۱۰۳ درجه فارنهایت (۳۹٫۴ درجه سانتیگراد) داشته باشید

بیش از سه روز تب داشتید

یک بیماری پزشکی جدی دارید یا سیستم ایمنی بدن شما به خطر افتاده است

اخیراً در یک کشور در حال توسعه بوده است

همچنین اگر تب شما با هر یک از علائم زیر همراه باشد، باید به نزدیکترین مرکز اورژانس مراجعه کنید و به دنبال معالجه اضطراری باشید یا در صورت بروز تب با هر یک از علائم زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

سردرگمی ذهنی

در تنفس مشکل دارید

گرفتگی گردن

درد قفسه سینه

تشنج

استفراغ مداوم

بثورات غیرمعمول پوستی

توهم

گریه غیرقابل تحمل در کودکان

اگر سیستم ایمنی ضعیفی دارید و تب ، تنگی نفس یا سرفه ای که همراه با خون است امان شما را بریده ، فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

جلوگیری از ابتلا به عفونت ریه

نمی توان از همه عفونت های ریه جلوگیری کرد ، اما می توانید با نکات زیر خطر خود را به حداقل برسانید:

مرتباً دستان خود را بشویید

از تماس با صورت یا دهان خودداری کنید

از به اشتراک گذاشتن ظروف ، غذا یا نوشیدنی با افراد دیگر خودداری کنید

از قرار گرفتن در مکان های شلوغی که ویروس به راحتی پخش شود، خودداری کنید

سیگار نکشید

برای جلوگیری از ابتلا به آنفلوانزا هر ساله واکسن آنفولانزا بزنید

برای افرادی که بیشتر در معرض خطر هستند ، بهترین راه برای جلوگیری از ذات الریه باکتریایی که شایع ترین گونه باکتری است یکی از دو واکسن زیر خواهد بود:

واکسن کونژوگه پنوموکوکی PCV13

واکسن پلی ساکارید پنوموکوکی PPSV23

این واکسن ها برای افراد زیر توصیه می شود:

نوزادان

بزرگترها

افرادی که سیگار می کشند

کسانی که بیماری ها و عوارض جسمی مزمن دارند

عفونت ریه باعث علائمی مشابه سرماخوردگی یا آنفولانزا می شود ، اما ممکن است شدیدتر و به طور معمول طولانی تر باشد.

سیستم ایمنی بدن در مجموع قادر خواهد بود عفونت ریه ویروسی را با گذشت زمان از بین ببرد. از آنتی بیوتیک ها برای درمان عفونت های باکتریایی ریه استفاده می شود.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
پنوموکوک واکسیناسیون بزرگسالان

واکسیناسیون در بزرگسالان – قسمت دوم

در بخش اول مربوط به واکسیناسیون در افراد بزرگسال، به علل نیاز به واکسیناسیون و همچنین انحصاراً به واکسن آنفولانزا اشاره کردیم. در این بخش به سایر واکسیناسیون مورد نیاز در بزرگسالان می پردازیم.

واکسیناسیون می تواند افراد را از بسیاری از بیماری های عفونی مانند آنفولانزا، ذات الریه (پنومونی)، هرپس و زونا، پاپیلوم، سیاه سرفه، هپاتیت A و B ، و بسیاری از بیماری های دیگر ایمن نماید.

برای برخی از بیماریهای فوق هیچ درمانی وجود ندارد و یا در بعضی موارد، عوارض بیماری ها بسیار شدید و غیر قابل جبران می باشند.

ذات الریه یا پنومونی:

طبق آمار مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، بیماری پنومونی و عوارض آن (از جمله مننژیت باکتریایی) سالانه بیش از 500,000 فرد را در امریکا گرفتار می نماید. گروه هایی که بیشتر در معرض بیماری پنومونی و عوارض آن (شامل بستری در بیمارستان و مرگ و میر ناشی از آن) می باشند افراد بالای 65 سال، و نیز افرادی که دارای بیماری های مزمن مانند بیماریهای قلبی و عروقی، بیماری های حاد تنفسی و دیابت می باشند. پنومونی هشتمین علت مرگ و میر در افراد بالای 65 سال در سال 2015 بوده است. این ارقام در گروه سنی بالای 75 سال، پنج برابر بیشتر است. هدف ما از نشر این مقاله بالا بردن آگاهی اقشار عمومی جامعه در ارتباط با نحوه پیشگیری از پنومونی و عوارض آن با بهره گیری از واکسیناسیون می باشد.

باکتری پنومونی Streptococcus Pneumoniae ، یک باکتری هوازی می باشد که می تواند سبب ایجاد گروهی از بیماری ها شامل سینوزیت و عفونت گوش میانی در ساده ترین فرم تا موارد مهاجم و خطرناک مانند ذات الریه، عفونت خون و مننژیت شود. تاکنون حدود 90 نوع از این باکتری شناخته شده است که حدود 35-30 درصد آنها می تواند سبب عفونت انسانی شود.

واکسیناسیون بزرگسالان ذات الریه یا پنومونی :

اولین واکسن پنومونی در امریکا در نوامبر 1977 تأیید شد که از ابتلا به 14 گونه باکتری پنومونی پیشگیری می کرد. امروزه واکسن موجود پنومونی می تواند حاوی 23 پلی ساکارید مربوط به 23 گونه مختلف باکتری پنومونی باشد که به نوموواکس Pneumovax ، PPSV23 شهرت دارد. در سال 2000 ، واکسن PCV13 که حاوی 13 پلی ساکارید مربوط به 13 گونه دیگر باکتری پنومونی است مورد تأیید FDA قرار گرفت .

نکات ایمنی مربوط به واکسن پنومونی :

واکسن پنومونی Pneumovax بطور کامل مطالعه و آزمایش شده است و واکسیناسیون در افراد بالای 2 سال کاملاً ایمن می باشد.عوارض ناشی از واکسیناسیون می تواند شامل عوارض موضعی تزریق مانند درد، حساسیت و تورم محل تزریق و همچنین عوارض عمومی شامل سر درد، درد عضلانی، خستگی و لرز باشد.

توصیه سازمان واکسیناسیون امریکا (ACIP):

افراد بالای 65 سال باید حداقل یک بار PPSV23 را دریافت کنند. اگر فردی قبل از 65 سالگی واکسن PPSV23 را دریافت نموده، توصیه می شود یک دوز دیگر PPSV23 را با فاصله 5 سال از واکسن قبلی بعد از 65 سالگی دریافت نماید.

همچنین توصیه می شود که افراد بالای 65 سال ابتدا یک دوز PCV13 و سپس یک دوز PPSV23 را یکسال بعد دریافت نمایند. اگر فردی یک دوز PPSV23 را بعد از 65 سالگی دریافت نماید، حائز اهمیت است که یک دوز PCV13 با فاصله یک سال بعد از PPSV23 تزریق شود. این فاصله زمانی کمک می کند که سطح آنتی بادی برعلیه باکتری پنومونی در بالاترین حد مورد انتظار باقی بماند.

زونا ( هرپس زوستر Herpes Zoster )

افزایش سن خطر برانگیختگی ویروس واریسلا را بالا می برد که بصورت زونا یا شینگل بروز می کند. افراد مسن دچار ویروس هرپس زوستر، عوارض و علائم شدیدتری را نشان می دهند. واکسیناسیون علیه ویروس هرپس زوستر ممکن است ریسک ابتلا به بیماری زوستر را کاهش ندهد ولی قطعاً عوارض ناشی از ویروس زونا که شامل عوارض عصبی و نورالژیک بوده و بسیار دردناک است را کاهش می دهد. دو نوع واکسن مورد تأیید برای بیماری زونا موجود است که شامل فرمول زنده ضعیف شده ویروس (ZVL- Attenuated Zoster Vaccine) و فرمول تهیه شده از بخش غیر زنده ویروس که بصورت نوترکیب تهیه می شود (RZV- Recombinant Zoster Vaccine) می باشد. طبق ACIP ، تزریق دو دوز از واکسن غیر زنده نوترکیب هرپس با فاصله 2 ماه از هم برای همه افراد بالای 50 سال توصیه می شود.

سیاه سرفه ( Pertussis )

واکسن سیاه سرفه یا پرتوزیس بخشی از واکسیناسیون رایج در کودکان می‌باشد. تحقیقات نشان می دهد که 10-5 سال بعد از آخرین واکسن پرتوزیس کودکان، اثر ایمنی واکسن در بدن افراد از بین می رود. بنابراین یک دوز واکسن بوستر Tdap برای همه بزرگسالان از جمله بالای 65 سال توصیه می شود.

 

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
پنوموکوک

واکسن پنوموکوک چیست؟

واکسن پنوموکوک ۱۳ یک عامل ایمن ساز فعال است که برای پیشگیری از عفونت ناشی از باکتری پنوموکوک استفاده می‌شود. این واکسن باعث می‌شود که بدن عوامل محافظتی خود (پادتن‌ها) را در برابر بیماری تولید کند. عفونت پنوموکوک می‌تواند موجب مشکلات جدی مانند ذات الریه که بر ریه‌ها اثر می‌گذارد؛ مننژیت که بر مغز اثر می‌گذارد؛ و باکتریمی که یک عفونت شدید در خون است، شود. پنوموکوک همچنین یک دلیل مهم درعفونت گوش در کودکان می‌باشد. در نوزادان و کودکان خردسال، ایمن‌سازی شامل ۱ تا ۴ دوز از واکسن است که بستگی به سن در هنگام تزریق دوز اول دارد. این واکسن را می‌توان همزمان با سایر واکسیناسیون‌ها تزریق کرد.

بیماری پنوموکوک چیست؟

پنوموکوک عفونتی است که در اثر باکتری استرپتوکوک پنومونیه ایجاد می‌شود. عفونت می‌تواند منجر به ذات‌الریه، عفونت خون (باکتریمی و گندخونی)، عفونت گوش میانی (اوتیت میانی) یا مننژیت باکتریایی شود. پزشکان می‌گویند که بیماری پنوموکوک عامل شماره ۱ مرگ و میر در میان نوزادان و کودکان کمتر از ۵ سال می‌باشد که با واکسن قابل پیشگیری است. یکی از موثرترین واکسن‌هایی که می‌توان برای پیشگیری از این بیماری استفاده کرد واکنس پنوموکوک ۱۳ می‌باشد.

چه کسانی در خطر بیماری پنوموکوک می‌باشند؟

هر شخصی می‌تواند مبتلا به بیماری پنوموکوک شود. هرچند برخی گروه‌ها بطور چشمگیری بیشتر در خطر این بیماری یا عوارض آن هستند.
افراد با خطر بالاتر عبارتند از:

• نوزادان و کودکان کمتر از دو سال
• کودکانی که دارای یک مشکل زمینه‌ای هسند که آنها را مستعد ابتلا به بیماری تهاجمی پنوموکوک می‌کند.
• افراد با سن بالاتر از ۶۵ سال
• کودکان در نواحی فقیرنشین کشورهای در حال توسعه
• افراد با سیستم ایمنی ضعیف مانند آنهایی که تحت درمان با داروهای سرکوب سیستم ایمنی بدن (برای مثال استروئید با دوز بالا، شیمی درمانی) یا مبتلا به اچ آی وی یا ایدز می‌باشند.

قبل از استفاده از واکسن

در هنگام تصمیم‌گیری برای استفاده از واکسن سینه پهلو، خطرات دریافت واکسن باید در برابر مزایای آن سنجیده شود. این تصمیم باید توسط شما و پزشک گرفته شود. برای این واکسن، موارد زیر باید در نظر گرفته شود:

حساسیت

در صورتی که دچار هرگونه واکنش آلرژیک یا غیر عادی به این دارو یا داروهای دیگر بوده‌اید، پزشک خود را در میان بگذارید. همچنین اگر دارای انواع دیگر آلرژی برای مثال به مواد غذایی، رنگ‌ها، مواد نگهدارنده یا حیوانات هستید، به پزشک بگویید. برای محصولات بدون نسخه، برچسب یا مواد تشکیل دهنده‌ی آنها را به دقت بخوانید.

اطفال

واکنس پنوموکوک ۱۳ بطور کلی در کودکان قابل تحمل و موثر می‌باشد. بی خطر بودن و کارایی آن در کودکان با سن کمتر از ۶ هفته تایید نشده است.

شیردهی

مطالعات کافی در زنان جهت تعیین خطر برای نوزاد هنگام استفاده از این دارو در دوران شیردهی انجام نشده است. پیش از مصرف این دارو در حین شیردهی باید مزایای آن در برابر خطرات احتمالی آن سنجیده شوند.

تداخلات دارویی

با اینکه برخی داروها را نباید به هیچ وجه با هم مصرف کرد، در برخی موارد می‌توان دو دارو را حتی در صورت رخ دادن تداخل با هم مصرف کرد. در این موارد، ممکن است پزشک دوز دارو را تغییر دهد یا نیاز به اقدامات احتیاطی باشد. هنگام دریافت دارو، پزشک باید بداند که آیا در حال مصرف داروهایی مانند استامینوفن هستید یا خیر.

سایر مشکلات پزشکی

وجود مشکلات پزشکی ممکن است بر استفاده از واکسن ذات الریه تاثیر بگذارد. در صورت وجود هر گونه مشکل پزشکی بخصوص موارد زیر، پزشک خود را در میان بگذارید:
آپنه (وقفه‌های تنفسی کوتاه مدت) در نوزادان زودرس: ممکن است مصرف دارو باعث بدتر شدن مشکل شود بنابراین باید با احتیاط مصرف شود.
مشکلات سیستم ایمنی (برای مثال سرطان، اچ ای وی، مشکلات کلیه یا طحال، پیوند سلول‌های بنیادی): این واکسن ممکن است در بیماران با سیستم ایمنی ضعیف موثر نباشد.

استفاده صحیح

پرستار یا متخصص واکسن را به شما یا فرزندتان تزریق می‌کند. این واکسن به یکی از عضلات تزریق می‌شود که معمولاً در ران یا بازو می‌باشد. برای نوزادان و کودکان با سن بین ۶ هفته تا ۵ سال (قبل از تولد ۵ سالگی)، این واکسن معمولاً در ۴ نوبت در چند ماه تزریق می‌شود. پزشک تعداد صحیح تزریقات مورد نیاز و فواصل بین آنها را تعیین خواهد کرد.
برای کودکان ۶ تا ۱۷ ساله (قبل از تولد ۱۸ سالگی) این واکسن با یک دوز تزریق می‌گردد. در صورتی که کودک به تازگی یک دوز واکسن را دریافت کرده باشد، دوز بعدی باید حداقل ۸ هفته پس از آن تزریق شود. دریافت تمام تزریق‌های این واکسن برای کودک بسیار مهم است.

اقدامات احتیاطی

مراجعه به پزشک در زمان تعیین شده برای تمام تزریق‌ها بسیار مهم می‌باشد. در صورتی وجود هرگونه عوارض جانبی که پس از تزریق واکسن پنوموکوک رخ می‌دهد، به پزشک اطلاع دهید. واکسن سینه پهلو ممکن است باعث نوع جدی واکنش آلرژیک به نام آنافیلاکسی شود. آنافیلاکسی می‌تواند تهدید کننده حیات باشد و مستلزم مراقبت پزشکی فوری باشد. در صورتی که شما یا کودکتان دچار راش، خارش، تورم زبان و گلو یا مشکل تنفسی پس از واکسن شدید، به پزشک خود بگویید. واکنس پنوموکوک ۱۳ از شما یا فرزندتان در برابر تمام انواع عفونت‌های پنوموکوک محافظت نخواهد کرد. همچنین نمی‌تواند یک عفونت فعال را درمان کند. اگر در حال دریافت درمان یا استفاده از دارویی هستید که باعث ضعف سیستم ایمنی بدن می‌شود، حتماً پزشک خود را در میان بگذارید. این درمان‌ها شامل پرتو درمانی، داروهای استروئید (مثلاً هیدروکورتیزون، متیل پردنیزولون، پردنیزولون، پردنیزون) یا داروهای سرطان می‌باشند.

عوارض جانبی

هر دارو علاوه بر تاثیرات مورد نیاز آن ممکن است باعث برخی عوارض جانبی ناخواسته شود. با اینکه تمام این عوارض رخ نمی‌دهند، اما در صورتی که بروز پیدا کنند نیاز به مراقبت پزشکی خواهند داشت. ممکن است برخی از عوارض جانبی رخ دهند که معمولاً نیاز به مراقبت‌های پزشکی ندارد. این عوارض احتمالاً خود به خود و در حین تطابق بدن با دارو، برطرف می‌شوند. پزشک نیز می‌تواند روش‌هایی را برای پیشگیری یا کاهش برخی از این عوارض جانبی به شما توصیه کند.

در صورت رخ دادن هر یک از عوارض جانبی زیر بلافاصله به پزشک مراجعه نمایید:

عوارض شایع‌تر

• تب
• کاهش اشتها
• کاهش خواب
• کج خلقی
• رگه‌های قرمز روی پوست
• تورم، حساسیت به لمس یا درد در محل تزریق

عوارض نادر

• درد قفسه سینه
• لرز
• سرفه
• مشکل یا سختی تنفس
• مشکل در بلعیدن
• تپش قلب سریع
• تنفس همراه با صدا
• تشنج
• راش، خارش و قرمزی پوست
• عطسه
• گلو درد
• تورم صورت، گلو یا زبان
• احساس فشار در قفسه سینه

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
پنوموکوک

تزریق واکسن پنوموکوک برای چه افرادی لازم است؟

سینه پهلو یکی از بیماری های جدی برای سلامت افراد است. در شرایط پیشرفته این بیماری حتی می تواند سبب مرگ افراد شود. برای پیشگیری از این بیماری تزریق واکسن پنوموکوک یا واکسن سینه پهلو توصیه می شود. برای تزریق این واکسن شرایط خاصی لازم است و باید در زمان های خاصی تزریق شود. در این مطلب قصد داریم به بررسی این موضوع بپردازیم که تزریق واکسن پنوموکوک برای چه افرادی لازم است.

واکسن پنوموکوک برای بزرگسالان

عفونت با باکتری دلیل اصلی بیماری جدی در بزرگسالان و کودکان سراسر دنیا است. فقط در امریکا، هر سال مردم زیادی بر اثر بیماری سینه‌پهلو نسبت به دیگر بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن می‌میرند. واکسیناسیون بهترین راه برای پیشگیری از بیماری سینه‌پهلو است. دو نوع متفاوت واکسن سینه‌پهلو وجود دارد.

واکسنی که بزرگسالان را در برابر ۲۳ گونه از باکتری استرپتوکوک پنومونی محافظت می‌کند واکسن پلی‌ساخارید پنوموکوک (PPSV23) نامیده می‌شود و تحت برند پنوموواکس به بازار عرضه می‌شود.  واکسن PPSV23 با استفاده از باکتری مرده ساخته می‌شود. باکتری مرده نمی‌تواند شما را بیمار کند.

واکسن PPSV23 همان واکسن دوگانۀ پنوموکوک یا سینه‌پهلو (PCV13 که تحت برند پِرِونار ۱۳ عرضه می‌شود و به طور معمول به کودکان یا نوپایان داده می‌شود) نیست اما در سال ۲۰۱۱ برای استفادۀ بزرگسالان ۵۰ ساله و بالاتر توسط FDA تأیید شده است.

بزرگسالان چه زمانی باید واکسن پنوموکوک بزنند؟

واکسن سینه‌پهلو می‌تواند هر زمانی از سال تزریق شود. واکسن پلی‌ساخارید سینه‌ پهلو (PPSV23) برای بزرگسالان زیر توصیه می‌شود:

بزرگسالان بین ۱۹ تا ۶۴ سال با شرایط پزشکی خاص (مثلاً بیماری‌های خاص کلیوی، مصرف دخانیات، آسم، بیماری قلبی یا ریوی مزمن، بیماری طحال و بیماری‌هایی که سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کنند) باید دو مرحله از PPSV23 با فاصلۀ ۵ سال از هم تزریق کنند. همۀ بزرگسالان ۶۵ سال به بالا که منع مصرف ندارند و ۵ سال از تزریق مرحلۀ قبلی PPSV23 آنها می‌گذرد.

واکسن دوگانه ی پنوموکوک (PCV13) برای بزرگسالان زیر توصیه می‌شود:

  • بزرگسالان ۱۹ سال به بالا که بیماری های زیر را دارند:
  • بیماری طحال
  • بیماری سلول‌های داسی‌شکل
  • نشت مایع مغزی‌ نخاعی
  • کاشت حلزون
  • شرایطی که سیستم ایمنی بدن تضعیف شده است.

بزرگسالانی که توصیه می‌شود هر دو واکسن PPSV23 و PCV13 را بزنند باید ابتدا واکسن PCV13 را دریافت کنند و ۸ هفته بعد PPSV23 را بزنند. اگر بزرگسالی قبلاً PPSV23 را زده است می‌تواند یک سال بعد یا بیشتر از این زمان، واکسن PCV13 را تزریق کند.

چه کسانی به تزریق تقویت‌کننده واکسن پنوموکوک نیاز دارند؟

برخی بزرگسالان بعد از ۵ سال نیاز به تزریق تقویت‌کننده دارند. اگر از بزرگسالان ۱۹ تا ۶۴ ساله هستید و شرایط زیر را دارید، پزشک مرحلۀ دوم PPSV23 را برای شما توصیه می‌کند:

طحال شما آسیب‌ دیده یا برداشته‌ شده است
بیماری کلیه به نام سندروم نفریت یا کلیه دارید
سیستم ایمنی شما در اثر داروهایی مانند داروهای شیمی‌ درمانی و استروئیدهای طولانی‌مدت تضعیف ‌شده است
مبتلا به سرطان هستید؛ مانند سرطان خون، لیمفوما یا غدد مغز استخوان چندگانه
سابقۀ پیوند مغز استخوان یا اندام دارید
HIV یا ایدز دارید
به بیماری سلول داسی‌شکل مبتلا هستید
بزرگسالان بالای ۶۵ سال که قبل از ۶۵ سالگی PPSV23 را تزریق کرده‌اند و بیش از ۵ سال از واکسن آنها می‌گذرد نیز باید تقویت‌کننده بزنند.

واکسن پنوموکوک برای کودکان

این واکسن در کودکان از سن 6 هفتگی تا 5 سالگی جهت محافظت آنها در مقابل مننژیت، سپسیس، باکتریمی، پنومونی و عفونت های گوش ناشی از 13 نوع باکتریهای استرپتوکوک پنومونی بکار می رود

دفعات تزریق واکسن پنوموکوک در شیرخواران 6 هفته تا 6 ماه-اولین تزریق در 6 هفتگی

– تزریق دوم و سوم به فاصله یک ماه

– تزریق یادآور بین 11 تا 15 ماهگی .

در بچه های بزرگتر از 7 ماه که واکسینه نشده اند:

شیرخواران7-11 ماه:

-دو تزریق به فاصله یکماه

-سومین تزریق در دومین سال زندگی .

بچه های 23-12 ماه

– دو تزریق به فاصله دو ماه .

بچه های 5-2 سال:

– یک تزریق.

چه کسانی نباید واکسن پنوموکوک بزنند؟

اگر شرایط زیر را دارید، نباید واکسن‌های PPSV23 یا PCV13 را بزنید:

اگر واکنش حساسیتی مرگبار به هر واکسنی دارید

اگر حساسیت شدید به هر کدام از ترکیبات واکسن دارید

اگر بیماری متوسط تا شدید دارید، پزشک توصیه می‌کند تا بعد از بهبودی برای تزریق واکسن صبر کنید.

مرکز CDC می‌گوید اگر بیماری شما خفیف است، مثلاً یک سرماخوردگی کوچک یا تب پایین دارید، می‌توانید این واکسن را بزنید.هنوز معلوم نیست که واکسن‌ های PPSV23 و PCV13 در دوران بارداری بی‌خطر هستند یا نه. با این حال، گزارشی از آسیب به کودکانی که مادران آنها قبل از باردار شدن واکسن را دریافت کرده‌اند مشاهده نشده است. زنان باردار فقط باید در صورت نیاز این واکسن‌ها را بزنند.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077

دسته‌ها
پنوموکوک

تزریق واکسن پنوموکوک برای چه افرادی لازم است؟

سینه پهلو یکی از بیماری های جدی برای سلامت افراد است. در شرایط پیشرفته این بیماری حتی می تواند سبب مرگ افراد شود. برای پیشگیری از این بیماری تزریق واکسن پنوموکوک یا واکسن سینه پهلو توصیه می شود. برای تزریق این واکسن شرایط خاصی لازم است و باید در زمان های خاصی تزریق شود. در این مطلب قصد داریم به بررسی این موضوع بپردازیم که تزریق واکسن پنوموکوک برای چه افرادی لازم است.

واکسن پنوموکوک برای بزرگسالان

عفونت با باکتری دلیل اصلی بیماری جدی در بزرگسالان و کودکان سراسر دنیا است. فقط در امریکا، هر سال مردم زیادی بر اثر بیماری سینه‌پهلو نسبت به دیگر بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن می‌میرند. واکسیناسیون بهترین راه برای پیشگیری از بیماری سینه‌پهلو است. دو نوع متفاوت واکسن سینه‌پهلو وجود دارد.

واکسنی که بزرگسالان را در برابر ۲۳ گونه از باکتری استرپتوکوک پنومونی محافظت می‌کند واکسن پلی‌ساخارید پنوموکوک (PPSV23) نامیده می‌شود و تحت برند پنوموواکس به بازار عرضه می‌شود.  واکسن PPSV23 با استفاده از باکتری مرده ساخته می‌شود. باکتری مرده نمی‌تواند شما را بیمار کند.

واکسن PPSV23 همان واکسن دوگانۀ پنوموکوک یا سینه‌پهلو (PCV13 که تحت برند پِرِونار ۱۳ عرضه می‌شود و به طور معمول به کودکان یا نوپایان داده می‌شود) نیست اما در سال ۲۰۱۱ برای استفادۀ بزرگسالان ۵۰ ساله و بالاتر توسط FDA تأیید شده است.

بزرگسالان چه زمانی باید واکسن پنوموکوک بزنند؟

واکسن سینه‌پهلو می‌تواند هر زمانی از سال تزریق شود. واکسن پلی‌ساخارید سینه‌ پهلو (PPSV23) برای بزرگسالان زیر توصیه می‌شود:

بزرگسالان بین ۱۹ تا ۶۴ سال با شرایط پزشکی خاص (مثلاً بیماری‌های خاص کلیوی، مصرف دخانیات، آسم، بیماری قلبی یا ریوی مزمن، بیماری طحال و بیماری‌هایی که سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کنند) باید دو مرحله از PPSV23 با فاصلۀ ۵ سال از هم تزریق کنند. همۀ بزرگسالان ۶۵ سال به بالا که منع مصرف ندارند و ۵ سال از تزریق مرحلۀ قبلی PPSV23 آنها می‌گذرد.

واکسن دوگانه ی پنوموکوک (PCV13) برای بزرگسالان زیر توصیه می‌شود:

  • بزرگسالان ۱۹ سال به بالا که بیماری های زیر را دارند:
  • بیماری طحال
  • بیماری سلول‌های داسی‌شکل
  • نشت مایع مغزی‌ نخاعی
  • کاشت حلزون
  • شرایطی که سیستم ایمنی بدن تضعیف شده است.

بزرگسالانی که توصیه می‌شود هر دو واکسن PPSV23 و PCV13 را بزنند باید ابتدا واکسن PCV13 را دریافت کنند و ۸ هفته بعد PPSV23 را بزنند. اگر بزرگسالی قبلاً PPSV23 را زده است می‌تواند یک سال بعد یا بیشتر از این زمان، واکسن PCV13 را تزریق کند.

چه کسانی به تزریق تقویت‌کننده واکسن پنوموکوک نیاز دارند؟

برخی بزرگسالان بعد از ۵ سال نیاز به تزریق تقویت‌کننده دارند. اگر از بزرگسالان ۱۹ تا ۶۴ ساله هستید و شرایط زیر را دارید، پزشک مرحلۀ دوم PPSV23 را برای شما توصیه می‌کند:

طحال شما آسیب‌ دیده یا برداشته‌ شده است
بیماری کلیه به نام سندروم نفریت یا کلیه دارید
سیستم ایمنی شما در اثر داروهایی مانند داروهای شیمی‌ درمانی و استروئیدهای طولانی‌مدت تضعیف ‌شده است
مبتلا به سرطان هستید؛ مانند سرطان خون، لیمفوما یا غدد مغز استخوان چندگانه
سابقۀ پیوند مغز استخوان یا اندام دارید
HIV یا ایدز دارید
به بیماری سلول داسی‌شکل مبتلا هستید
بزرگسالان بالای ۶۵ سال که قبل از ۶۵ سالگی PPSV23 را تزریق کرده‌اند و بیش از ۵ سال از واکسن آنها می‌گذرد نیز باید تقویت‌کننده بزنند.

واکسن پنوموکوک برای کودکان

این واکسن در کودکان از سن 6 هفتگی تا 5 سالگی جهت محافظت آنها در مقابل مننژیت، سپسیس، باکتریمی، پنومونی و عفونت های گوش ناشی از 13 نوع باکتریهای استرپتوکوک پنومونی بکار می رود

 

 

دفعات تزریق واکسن پنوموکوک

در شیرخواران 6 هفته تا 6 ماه

-اولین تزریق در 6 هفتگی

– تزریق دوم و سوم به فاصله یک ماه

– تزریق یادآور بین 11 تا 15 ماهگی .

در بچه های بزرگتر از 7 ماه که واکسینه نشده اند:

شیرخواران7-11 ماه:

-دو تزریق به فاصله یکماه

-سومین تزریق در دومین سال زندگی .

بچه های 23-12 ماه

– دو تزریق به فاصله دو ماه .

بچه های 5-2 سال:

– یک تزریق.

چه کسانی نباید واکسن پنوموکوک بزنند؟

اگر شرایط زیر را دارید، نباید واکسن‌های PPSV23 یا PCV13 را بزنید:

اگر واکنش حساسیتی مرگبار به هر واکسنی دارید

اگر حساسیت شدید به هر کدام از ترکیبات واکسن دارید

اگر بیماری متوسط تا شدید دارید، پزشک توصیه می‌کند تا بعد از بهبودی برای تزریق واکسن صبر کنید.

مرکز CDC می‌گوید اگر بیماری شما خفیف است، مثلاً یک سرماخوردگی کوچک یا تب پایین دارید، می‌توانید این واکسن را بزنید.هنوز معلوم نیست که واکسن‌ های PPSV23 و PCV13 در دوران بارداری بی‌خطر هستند یا نه. با این حال، گزارشی از آسیب به کودکانی که مادران آنها قبل از باردار شدن واکسن را دریافت کرده‌اند مشاهده نشده است. زنان باردار فقط باید در صورت نیاز این واکسن‌ها را بزنند.

دکتر امیررضا بیک محمدی، متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری، فوکال پوینت علمی کرونا و بیماری های عفونی

عضو انجمن علمی بیماری های عفونی ایران و پزشک متخصص بیمارستان 22 بهمن

جهت مشاوره آنلاین با پزشک اینجا کلیک کنید.

شماره تماس جهت اخذ نوبت: 05143219291 – 09300119077